GILLIAN WELCH te gast bij Ctrl. Alt. Country!!!

In gesprek met…

Gillian Welch Cyndi Boste Jimmy Harris

Jolynn Daniel Penny Jo Pullus John Haydon Camille Te Nahu LynnMarie

Eleven Hundred Springs Mike Ireland Diane Zeigler Haley Bonar Taters

Patti Witten Tom Armstrong Switchback Diane Craig Jenni Kerr Band

Los Pacaminos Cowboy Nation Darlin’ & Rose / Nisha Bap Kennedy The Silvertones

Rosanne Cash Redback Jason Morphew Anna Fermin’s Trigger Gospel David Olney

RD Roth Tone Chaperones The Jackson Taylor Band Dan Israel & The Cultivators Rebecca Hall

Martin Devaney Rod Picott Eleni Mandell Jennifer Brantley

Gillian Welch

Met Gillian Welch gaat het goed, dankuwel. Haar nieuwe album “Soul Journey” wordt her en der bedolven onder de lovende recensies, ze resideert al enkele weken in de hoogste regionen van de AMA-chart en ze sloot zopas een toernee doorheen de States als support act voor mega-seller Norah Jones af. Alle ingrediënten voor een nakend succesverhaal lijken voorhanden. Toch vond Welch nog de tijd om ons telefonisch van antwoord te dienen op enkele vragen.

Zo vonden wij “Soul Journey” een intrigerende titel voor haar jongste worp en wilden we graag weten, hoe ze eraan gekomen was. De reactie is enigszins laconiek. “Eigenlijk is er niet meteen een logische verklaring voor, hoor. Ik benader albumtitels absoluut niet logisch. Het leek me gewoon een titel die de mood die deze plaat kenmerkt heel goed uitdrukt, meer moet je er echt niet achter gaan zoeken…” En precies over die mood was voorafgaand aan de release van “Soul Journey” nogal wat te doen geweest. Zelf noemde Welch haar vierde album in het begeleidende promotionele schrijven dat naar de media werd verzonden “de zonnigste plaat die ze ooit gemaakt had”. En dat deed hier en daar toch wel wat wenkbrauwen fronsen, want Welch en haar partner in crime David Rawlings stonden nu niet meteen te boek als vrolijke Fransen. Wij confronteerden haar dan ook met haar uitspraak. “Het klinkt misschien wat vreemd allemaal, maar toch voel ik wel het zo aan, hoor! Verder dan met “Soul Journey” ben ik immers nooit eerder die kant uitgegaan. Ik heb me gewoon enorm geamuseerd tijdens het inblikken van dit album en wellicht reflecteert die uitspraak ook dat wel een beetje. Het voor het eerst met een echte band spelen en zo… Als je “Soul Journey” met zijn drie voorgangers vergelijkt, zal je begrijpen wat ik bedoel. Die platen zijn een stuk winterser van sfeer, killer… Dat komt door de duetarrangementen natuurlijk, daardoor alleen al gaat alles een stuk naakter aanvoelen. Daarom ook denk ik dat ik met een gerust geweten kan stellen dat dit mijn meest geschikte plaat is voor gebruik tijdens de zomer.” Als we haar vervolgens vroegen, in welke bezetting ze nu eigenlijk het liefst werkt in de studio, komt het antwoord na het voorgaande toch wel een beetje als een verrassing.”Ik ben heel erg tevreden over de nummers die ik helemaal in mijn eentje opnam. ’t Was eigenlijk de eerste keer, dat ik me persoonlijk zo kwetsbaar heb opgesteld tijdens de opnamen van een album. En da’s in se best wel vreemd. Ik heb dit immers al zo ongeveer mijn hele leven lang gedaan – thuis dan wel te verstaan. Daar treed je altijd in je eentje op… En als je mijn werk echt wil doorgronden, dan moet je dat facet van de artiest Gillian Welch ook gehoord hebben, zo simpel is dat… En een duet, tja, dat zat er ook ditmaal weer tussen, maar door het gebruik van die harmonica was het toch niet helemaal hetzelfde als anders. En dan over het spelen in bandbezetting – ik vertelde je al eerder, dat ik me enorm geamuseerd heb met die kerels. Het was ook iets, waar ik al lang van droomde. Ik heb altijd al met een groep willen opnemen, alleen ontbraken daartoe de songs. En die waren er dus nu wel, vandaar… Het heerlijke aan het jammen met zo’n band is dat je je echt als bevrijd gaat voelen. En da’s een heel fijn gevoel om in te werken!” Als we voorzichtig informeren naar de consequenties die dit zou kunnen hebben voor haar volgende platen, blijft Welch enigszins op de vlakte. “Laat ons zeggen, dat het fijn is om te weten, dat we zo ongeveer zullen kunnen doen wat we willen. Alles wat we zullen geschreven hebben tegen dat het zo ver is, kan dan in principe ook. De mensen zullen er klaar voor zijn. Na dit album zullen ze nergens meer echt verrast door worden. Veel meer kan ik je voorlopig nog niet vertellen over het volgende album. We hebben al materiaal voor een halve plaat in de koker zitten, maar welke kant het nu met dat album precies uit moet, dat laat zich voorlopig absoluut nog niet uitwijzen.”

Stellen dat Welch ongemeen populair (aan het worden) is, is een understatement van jewelste. Platengigant Warner Music staat sinds kort voor de verdeling van haar werk in en alles lijkt erop te wijzen, dat ze dus ook hier binnen de kortste keren bij een wat ruimer publiek moet kunnen aanslaan. In haar thuisland geniet ze vooral dankzij haar aanwezigheid op de soundtrack bij de even onverwachte als terechte filmkaskraker “O Brother Where Art Thou?” al van die status. Mede daardoor toerde ze de afgelopen weken uitgebreid in het voorprogramma van dat andere succesverhaal van de voorbije maanden, Norah Jones. Een op het eerste gezicht wat vreemde combinatie: de zwoele jazz van Jones en de eerder onderkoelde Americana van Welch. Maar voor alles is er een logische verklaring. “Die tournee hebben we eigenlijk enkel en alleen gedaan, omdat Norah een geweldig grote fan van ons is. Ze wou het gewoon heel erg graag. En al bij al viel het wel mee ook, hoor… Als het publiek ons hoorde tenminste… (Lacht.) Er waren natuurlijk ook momenten dat er gewoon teveel lawaai was en dan was het uiteraard een stuk minder.” Maar het betekent natuurlijk wel, dat je een heel nieuw publiek bereikt met je muziek, potentiële kopers… Maar daar wil Welch niet echt aan: “Het kan natuurlijk een enorme springplank voor je zijn, da’s waar. Maar zo bekijk ik het helemaal niet. Daar doe ik het niet voor. Als ik dat soort dingen zou gaan inbouwen om succesvol te worden, dan had ik wellicht gekozen voor een andere uitingsvorm in de eerste plaats. Zeg nu zelf, commercieel succes nastreven in een dergelijke duobezetting je voor je muziek bovendien baserend op akoestisch georiënteerde traditionele rootsmuziek, da’s gekkenwerk, dat kan gewoon niet… Dan moet je voor iets toegankelijkers gaan…” Waarop wij ons luidop afvroegen of ze dan in het geheel niet profiteerde van het geweldige succesverhaal dat door de volledig met dergelijke rootsmuziek gevulde soundtrack van “O Brother Where Art Thou?” in de States werd geschreven. Van die soundtrack werden ondertussen immers zo’n slordige zes miljoen exemplaren omgezet. “Het zal vooral helpen om de Amerikaanse rootsmuziek bij een wat ruimer publiek bekend te maken. Waar je voorheen als je ’t had over Appalachenmuziek zeer snel uitgepraat was, kan je nu altijd naar die film verwijzen. Gewoon even eruit flappen, dat dat muziek is zoals in “O Brother” en dan gaat er wel hier of daar een lichtje branden… In dat opzicht zal die film wel zijn belang hebben voor ons. De mensen zullen nu gewoon een stuk sneller gaan begrijpen wat we doen.”

En die hele Americana boom die voor het ogenblik lijkt plaats te grijpen, hoe staat ze daar tegenover? Er lijken wel alle dagen nieuwe artiesten en publicaties bij te komen… “Is dat zo? Zou je echt al spreken van een boom? Allez dan maar, dan zullen we ons maar allemaal het allerbeste beginnen toe te wensen zeker? Nee, ik weet het echt niet, hoor! Ik sta er wellicht een beetje te dicht op om het als dusdanig te ervaren… En bovendien volg ik het ook allemaal niet zo goed. Ik reageer immers allerminst op trends. Ik heb je al eerder laten verstaan, dat ik dan absoluut niet zou doen, wat ik nu doe…” Wat ons dan toch weer nieuwsgierig maakte, naar wat haar dan wel zoal had bezig gehouden op muzikaal vlak de jongste tijd. “Je zal er wellicht om moeten lachen, maar ik heb zopas “OK Computer” van Radiohead ontdekt. Echt een fenomenaal goede plaat. Ik loop natuurlijk hopeloos achter, maar die plaat wordt daar echt niet minder goed door. Mijn benadering van muziek is trouwens nogal apart. Muziek vind je gewoon op het juiste moment… Ik geef even een voorbeeldje. Ik kende “OK Computer” natuurlijk al wel langer, maar de plaat deed me tot voor kort hoegenaamd niets. Maar dan is het er plots, dat moment, en dan ben je wel verkocht. Op weg naar huis in het holst van de nacht op een verlaten snelweg ging de wereld van Radiohead plots wel voor me open…” “En echt recenter materiaal, mmm… eens kijken… ik ben zwaar onder de indruk gekomen van de muziek van de groep van één van de muzikanten die aan “Soul Journey” meewerkten. Ketch Secor bespeelt de fiddle bij The Old Crow Medicine Show. Ik had het genoegen om op hun nieuwe plaat te mogen meedoen en heb die dus al gehoord. Echt geweldig! Maar jullie zullen nog moeten wachten tot in september… Ik verzeker je wel, dat nogal wat mensen door hen zullen omver worden geblazen!” “Voila, dat zijn er al twee, da’s voor mijn doen al veel, hoor… (Lacht opnieuw.)

Tenslotte confronteerden we haar met enkele Europese concertdata die gepland staan voor de tweede helft van augustus en begin september, allemaal in Ierland en het U.K. Waarom niet even de oversteek wagen naar België en Nederland? Fans genoeg hier toch… “Waarom niet? Wel, ik weet het eigenlijk niet. Brussel en Amsterdam zouden in elk geval bovenaan het lijstje met te bezoeken steden staan als we de oversteek zouden wagen, maar ik vrees ervoor, dat het niet voor deze keer zal zijn… Maar we komen nog wel terug, hoor!” Of ze trouwens wist dat België en Nederland ook wel eens de Lowlands worden genoemd? (Schiet spontaan in de lach, want ze begrijpt meteen, dat we zinspelen op de tekst van het nummer “Lowlands” van haar jongste cd, waarin ze zingt “Been in the Lowlands too long…”) “Dat wist ik inderdaad wel, ja. Ik moet toegeven, dat het me even ontgaan is, maar ik wist het wel…” Maar zo moeten we haar woorden natuurlijk niet interpreteren… “Wie zal het zeggen, he?” (Barst opnieuw in een lachbui uit.)

Bezoek Gillian Welch on line op:

www.gillianwelch.com

Cyndi Boste

Zelf mag ze ‘t niet zo graag horen, maar Cyndi Boste werpt zich steeds meer op als een soort

van Australische evenknie van Lucinda Williams en Mary Gauthier. Sterke doorleefde songs

en een wat apart stemgeluid – het materiaal is er al, nu nog de erkenning…

Een interview met haar kan misschien al een beetje helpen…

Ctrl. Alt. Country: “Could you try to describe your work for us?”

C.B.: “I'd describe my music as being lyric driven roots music. Everything is about the

songs for me.  It's still what matters most and brings the most pleasure.”

Ctrl. Alt. Country: “What about your influences?”

C.B.: “I was raised in a household that always had music of some kind playing. 

My mother in particular was always a keen music fan, and she listened to everything from

Jim Reeves to Trini Lopez... but I guess the predominant feels were country and rock.
In my teens I fell in love with Neil Young... and I've really needed little else ever since.

The older I get, the more I hear his influence in my own sound... particularly the vampy

guitar style... I also loved Dylan, Janis Joplin, Leonard Cohen, James Taylor, Bowie

and Lou Reed and Patti Smith. Nowadays I guess my favourite writer would have to be

John Hiatt.”

Ctrl. Alt. Country: “Could you tell us a little more about the songs on your

second album "Push Comes to Shove"?

C.B.: “Although my first album 'Home Truths' was very well received by

critics and fans all around the world... the general vibe was that it was a 'dark'

album. I'm not sure I agree... but I do remember approaching the songwriting

for 'Push Comes To Shove' with that in mind... and I did try to present

a slightly more upbeat feel (overall). I mean I'll never be able to sit down and

write a lyric that feels meaningless, but I was aware of lightening up a bit.
I'm really pleased with the songs on 'Push'... I have said it's probably the most

expensive demo I've ever done!! I think there are at least 5 or 6 songs that

could do nicely on someone else’s album... but I'm always thinking that!!!

It's every songwriter’s dream I suppose.”

Ctrl. Alt. Country: “Has it been living up to your expectations so far?”

C.B.: “So far 'Push' has received a lot of positive press... the industry seems

to dig my work... but it's still a hard slog getting it to the people’s ears...

then into their hands!!! It is selling steadily, but slowly.  No overnight

 sensations 'round here....”

Ctrl. Alt. Country: “Will you visit the Lowlands soon?”

C.B.: “You know I'm actually more inclined to tour Europe than I am the U.S.,

especially the way the world is today... and what the U.S. and my own country (shame)

are prepared to do to our world... in the name of peace? 

I think I'd really like your part of the world... so ...you never know????”

Bezoek Cyndi webgewijs op:

www.cyndiboste.com.au

Jimmy T. Harris

Americana, blues, country, noem het zoals je wil – deze man is gewoon goed!

Jimmy T. Harris – je kan de link onderaan volgen naar zijn mp3.com pagina, maar lees eerst

even het onderstaande interview met de man

Ctrl. Alt. Country: “Is what you’re doin’ country, or would you give it another name?”
J.H.: “Well, I wouldn't call it strictly country, even though there's a huge bit of
traditional country and bluegrass in it. There are a lot of other influences in
there too. Blues, rock, folk, even a little Latin or reggae music. It's really
suburban roots music. You can certainly call it Americana if you like. A lot of
things can fit under that umbrella.”
“I try to keep things straightforward. I put the song first. Then comes the
performance, and only third the sound. I use very little overdubbing, effects,
or "studio polish". I like it to sound like you're sitting right there in the
living room with me.”
 
Ctrl. Alt. Country: “Are you lookin’ up to any other artists?”
J.H.: “Ray Charles, Willie Nelson, Steve Earle, Elton John. ALL the bluegrass artists.
I'm also hugely influenced by the Texas singer-songwriter gang as well... Guy
Clark, Townes Van Zandt, Rodney Crowell, Nancy Griffith, and on and on... there's
a whole slew of great writers out there. Something in the water, I guess...”
 
Ctrl. Alt. Country: “What are your expectations for “Seven Shades of Blue”?”
J.H.: “I'm just hoping it starts to get a little
more recognition. I put my entire heart into that album. There's only seven
songs on it, because I was damn determined I wasn't gonna put a filler tune on
there. I wanted EVERY song to stand up tall. And I really believe I accomplished
that.”
“The new record will be a little more aggressive, and maybe a little more
peaceful too. It could end up like a yin/yang double album. I want to give the
people a little more, since the last one was short. I'm hoping to finish this
record this year.”
“It's starting to take shape now. I'm writing a lot again, after a lull. And the
stuff coming out is a little political, and very American, but not really in a
"love it or leave it" sort of way. The highway will be a major theme in this. In
fact, the real theme of this album will be how the highway and America are
inseparably linked at the hip. Which really points to why we're in the forced
situation right now of militarily maintaining our fossil fuel addiction.”
 
Ctrl. Alt. Country: “Could you tell us a little more about the songs on that new one?”
J.H.: “There's a cool rocker called "The Road" that will close the album. I'm still
trying to finish that one up. There's a brand new song I'm real high on, called
"Livin' in the Twilight", that is VERY timely in terms of the political
situation. Plus there'll be a few more new ones, and a lot of older tunes that
I've played live for years, but never recorded. "Back Yard Barbeque", "Skinny
Dippin' on Sunday", "Cowboy".”
 
Ctrl. Alt. Country: “What are your own favourites on the album? And why?”
J.H.: “Well, I like "Twilight" because it's the most recent! Actually, it sums up a lot
of what I feel about the current situation. It's from a very American point of
view, but not really an American Government point of view. It's a very sad song.
But hopeful. Bittersweet. The words hit me so hard when I first wrote it, that
when I tried to sing it back, I couldn't. I just broke down with the words stuck
in my throat. This song means a lot to me. More so than anything I've written in
years.”
 
Ctrl. Alt. Country: “Any chance of seeing you around here soon?”
J.H.: “Oh gosh, some of the nicest people I've ever met are from Belgium and Holland.
But I currently have no plans to tour there. The album would have to really take
off before I could make that work. So there's hope...but don't wait at the
airport for me!”
 
http://www.cdbaby.com/cd/jtharris
 
 
 

Jolynn Daniel

Enige tijd geleden bespraken we hier de erg knappe cd “Come Closer van Jolynn Daniel. Nu kan
er ook een gesprekje met deze getalenteerde dame af.
 
Ctrl. Alt. Country: “How would you describe what you are doing yourself?”
J.D.: “How would I describe what I do…? I have been told my music is unique,
that my voice stands out with a memorable tone, that my lyrics are
thought-provoking and clever. I am not really comfortable taking so much
credit for what comes out of me musically. I believe that all the creative
ideas are up there for us, and all we have to do is reach out and grab them,
make them real, express them to others in hopes they will feel the
connection as well.”
 
“When asked to describe what my music sounds like, I usually grin and say;
Shawn Colvin meets Neil Young at a Sheryl Crow Picnic. This may sound silly,
but I was raised in Iowa, the upper midwest. There is a certain
down-to-earth quality of the people from that region that I think shows up
in the music of these artists and that I hope reflects in mine as well.”
 
Ctrl. Alt. Country: “Who are / were your main influences?”
J.D.: “I give a lot of credit to Neil Young. My dad had his records around and I
soaked up every one. Neil is tops for me in terms of the overall crafting a
song . I think Suzanne Vega played a part in my development too. Her ability
to paint a picture with detail came to my notice at a time when I was really
starting to find my substantive voice. Of course, Joni Mitchell is a
goddess. I don't really write songs that sound like hers... who does... but
her 'colors' are just awesome, and that's inspiring to any artist.”
 
Ctrl. Alt. Country: “Could you tell us a little more about the songs on "Come Closer"?”
J.D.: “My newest record “Come Closer” is not a left turn out of my past (my last
record, “Cosmic Daughter”, is a country tinged angst ridden romp), but it does
have a more introspective base. Musically, it reaches for a rootsier groove
that's earthy and comfortable. Most of the songs were penned during a year I
recently spent in Minneapolis, Minnesota. For me, the songs definitely
reflect the changing seasons of that harsh northern climate and the ways in
which I myself was changed over the course of that year.”
 
“The song "Love in a Bottle" contemplates love as a packageable thing, like
a gift under a Christmas tree. It wants to ward off the cold of those who
don't believe and shows that loving oneself is the best way to be truly
home. "Everybody Else Does" says goodbye to the cold winter and hopes for
spring in its affirmation of life's cycles, while "Tall Tall Hill" treks us
through August heat, challenging us to take a risk despite our faults, in
hopes someone will be there to catch us if we fall. "Weight of September"
is, well, definitely an Autumn song. I was almost done writing this song in
2000, but wasn't able to finish it, that is not until after Sept. 11. It's a
bit spooky to me now, because some of the lines written before the event
you'd think were written after. Still, I find it really represents how I
feel deep down about the whole thing, being an American in this crazy time
for the world.”
 
Ctrl. Alt. Country: “Tell us about your future!”
J.D.: “I am certainly excited to get back on the road and play more live shows.
We've started the roll-out for press & distribution and we're soon to unveil
the revamped jolynndaniel.com website, so I'm encouraged that many people
will get to hear the music!”
 
Ctrl. Alt. Country: “Will you be doing shows in Belgium or Holland one of these days?”
J.D.: “Yes! I am currently in the planning stages for two weeks in the Lowlands
this July, probably with myself and guitarist Jansen Press. We'll play
Amsterdam and Brussels of course, and would like to do a few living room
shows if interest prevails and the schedule allows. The plan is return to
Europe with my band this Fall and I look forward to making Holland and
Belgium regular stops on my visits overseas.”
www.jolynndaniel.com
 

Penny Jo Pullus: driemaal is scheepsrecht!

Ooit stond ze op Blue Highways. Kortelings verscheen haar derde cd “My Turn To Howl”. En eigenlijk wil ze heel

Graag weer eens op tournee in de Lage Landen. Een gesprekje met Penny Jo Pullus…

Ctrl. Alt. Country: “There's a world of difference between your last  two records. How would
 you describe the new one yourself?”
P.J.P.: "My Turn To Howl " is more ""Pop". I am sure this had a lot to do with my
 producer Ron Flynt. He is in the power pop trio 20/20. We wanted to make a
 more up-beat record.”
 
Ctrl. Alt. Country: “Were you aiming at the Texas Music Chart when  recording your duet with
 Kevin Fowler? And how was working with  him?”
P.J.P.: “Well, listing on the Texas Music Chart would be nice, but,that was not my
 motivation. Kevin and I are friends. We used to play at "Babes on 6th Street"
 on Saturday nights. Kevin is a hoot! The personality on stage is the same
one off stage.”
 
Ctrl. Alt. Country: “By the way, how do you see the future of Texas music since the birth of that chart?”
P.J.P.: “The Texas Music Chart is a great way to spread the word and get more people
 to listen to this genre of music... most of it crosses over into other
 charts. There is lots of great music out there, not just in Texas.”
 
Ctrl. Alt. Country: “And what about your own future? Any particular  plans?”
P.J.P.: “We tour a lot. We will tour the east coast this summer and hopefully get back to
 Europe in the fall. I loved the Netherlands best!” 
“And I am already thinking about a new record.”
 
Ctrl. Alt. Country: “Last year you appeared on Blue Highways in Holland. Did you like being there?”
P.J.P.: “We were treated so well and had a blast! It was an honor to share the stage
 with all that talent. I only wish I could have brought my whole band! I hope to
 be invited back.”

www.pennyjopullus.com

(Alle geïnteresseerde concertorganisatoren nodigen we bij dezen uit om Penny Jo zo snel

mogelijk te contacteren, ze wil zo graag nog eens afzakken naar Nederland en België…)

John Haydon: Buddy Holly goes alt. country…

Wij beluisteren nogal wat muziek, maar zo goed als John Haydon horen we ze niet al te vaak!

Een kennismaking!

Ctrl. Alt. Country: “Is John Haydon alt. country?”

J.H.: “It's definitely alt. country. The Boston Globe writes: "Buddy Holly-meets-Hank Williams heartbreak tempered by a Rhett Miller new-world perspective", and I think that’s pretty accurate. I've been blessed to have some of the greatest players in my band. They're even greater friends of mine and that's what it's all about for me.”

Ctrl. Alt. Country: “Any particular influences?”

J.H.: “Growing up, I'd listen to a lot of Beatles, Dylan, Hollies & Stones. Later I studied the songwriting of Johnny Cash & Bruce Springsteen, two of my heroes. They can really put themselves into another person and write with a very compassionate perspective. I think that's the kind of songwriting that really created value for the listener.”

Ctrl. Alt. Country: “You’ve got a new album, called "She's Gone". Could you tell us a little more about the songs on it?”

J.H.: “All of the songs are about people I know. They're stories on how I feel about these people, so they end up being fiction. Fictional songs based on real people and situations. Songs about loneliness, hope and loss.”

Ctrl. Alt. Country: “What are your expectations for the album?”

J.H.: “To sell 1,000,000 copies in Belgium and Holland!” (Lachje!)

Ctrl. Alt. Country: “Any special message to our readers?”

J.H.: “Yeah, folks who read your web-magazine can get "She's Gone" at our website or at Miles of Music!”

www.johnhaydon.com

Camille Te Nahu: songbird…

Camille Te Nahu trok onze aandacht op platen van Kasey Chambers en Audrey Auld, maar op eigen benen

klinkt ze ook fantastisch! Daarom is hier een vlugge babbel met deze schone…

Ctrl. Alt. Country: “Who exactly is Camille Te Nahu? Can you desribe yourself?”
C.T.N.: “Hmmm!! Well I'm 26 year old Maori/European born and raised in New Zealand,
moved to Australia in 1999 for a change and to try and play music for a
living!  I was brought up around music, with my mum being involved in theatre
shows from when I was a young age.  I'd go to all of her rehearsals and
apparently learn all the words of songs before she would!   At age 8 I
joined the local country music club as my cousin Kelly Te Nahu and Uncle
Andy were both involved.  I sang in country music competitions throughout
New Zealand from the age of 10 til I turned 22.  Since moving to Australia
I have got to tour and work with Kasey chambers, Troy Cassar-Daley, Beccy
Cole, Gina Jeffreys, Sara Storer, Tamara Stewart and Darren Coggan.”
 
Ctrl. Alt. Country: “We’d love to hear you tell us something about the new album.”
C.T.N.: “In 2002 I recorded my first album with Nash Chambers and Stuie French, a
heap of covers recorded in a stripped back environment.  For this album I
wanted to record some of my favourite songs that I play live, basically as I
play them live.  Therefore there are some songs with just me and a piano etc
etc!  I had a heap of my friends come and lend a hand to make my record
and they happen to be some of the best players in the Country, so I was very
lucky!
 
Ctrl. Alt. Country: “What are the songs on it you like best yourself? And why?”
 
C.T.N.: “I think my favourite songs are "I Can't Make You Love Me" (the Bonnie Raitt
song) and “Smile” (by Charlie Chaplin).  “I Can't Make You Love Me”,  as I didn't even want
to record it as I thought it should just be one of those songs that are “left
alone!", but after singing it, I felt I did the song justice and I just
absolutely loved singing it.”
“"Smile" is the ghost track and I love this one as Stuie and I recorded it
late one night, just sorta mucking around ... you can even hear us joking
about before I start singing.  We recorded it in the same room therefore
the bleed from his guitar came straight through my vocal mic and vice versa,
but we thought it had a great vibe so we kept it!”
 
Ctrl. Alt. Country: “You have been working with Kasey Chambers. Any chance of her returning
the favor someday?”
C.T.N.: “I sure hope so!!!  I have been lucky to tour with Kasey for two years
when I first arrived and got to sing on "Not Pretty Enough" as well as on her
DVD which was exciting.  I'm planning to record another album this year and I
would love Kasey to come sing on it with me!”
 
Ctrl. Alt. Country: “What are your plans/expectations for 2003?”
C.T.N.: “Plans for this year - I'm currently touring with Australian country
singer Beccy Cole and I play rhythm guitar and do backing vocals in her
band.  I'm also opening all the shows with my partner Stuart French (who
is also in the band), so I'm getting lots of exposure doing this.  Stuart and
I are also working on a new album for me, hopefully half originals / half
not so well known covers.”
 
Ctrl. Alt. Country: “Any chance of seeing you in Europe one of these days? (Belgium? Holland?)”
C.T.N.: “Oh I wish!!  When I win Lotto maybe!!!  No plans in the immediate
future, but I would love to one day.”

www.camilletenahu.com

LynnMarie: America’s main squeeze – Queen of alt. polka

Dankzij LynnMarie kan polka ook bij jeugdigen. Met haar alt. polka benadering ruimt ze genadeloos

alle vooroordelen ten overstaan van het genre uit de weg. Onlangs nog genomineerd voor een GRAMMY,

nu in Ctrl. Alt. Country!

Ctrl. Alt. Country: “You’re on a mission, aren’t you?”
L.M.: “Well, I am trying to take the traditional polka music that I grew up with,
and update it with new instrumentation and arrangements, hoping to make it
appealing to a younger generation. As with most ethnic music, people seem to like polkas,
because they were raised with them.  (Their parents listened to them)  But, most
kids don't want to listen to their parents music, they want something new and
different.  So, I'm hoping to give them a little bit of something that is familiar, but
cooler!  At the same time, we're trying to create a sound that is appealing
to people who have never listened to a polka before.  It's such fun, happy, music, that I
think everyone should experience it!”

Ctrl. Alt. Country: “Who were your main musical influences?”
L.M.: “I am the youngest of six kids, so I grew up in a house where all types of
music were played.  I remember listening to my older sisters 45's of the Motown
classics - and then the next minute hearing Elton John.  I have always been
more moved by the 'song' than the artist fan I guess.  I'm the one flipping channels
on the radio till I find something I like!  Could be any type of music, as
long as it moves me.  At one time, my career goal was to be an actress, so I also listened
to a lot of music soundtracks.  I was also influenced by James Taylor, John
Denver, Barry Manilow - and today I listen to the Dixie Chicks, Matchbox Twenty,
Willie Nelson, and John Mayer. Quite a wide range I know!”

Ctrl. Alt. Country: “Your latest album is called "The Polka Record". Tell us all you think we need

to know about it!”
L.M.: “With “The Polka Record”, I decided to remake some of the more familiar polkas -
like Beer Barrel and The Pennsylvania Polka - and give them the new twist
that I talked about earlier.  I want people who have never been exposed to
polka to like it - and I think that only happens if it is sonically good and
challenging.  Children seem to love polka music - so that's why I cut the
kids medley.  I remember singing "My Melody Of Love" at my sister's wedding
when I was only seven years old.  "She Likes It That Way" kind of started out
as a joke - a personal biography of my life!”

Ctrl. Alt. Country: “ Any special plans / expectations for the future (except for winning the
Grammy Award one day of course!)?”
L.M.: “Yes, winning the Grammy is still a goal.  We are in the studio right now
cutting the new record that will be out in June.  We are pushing the traditional envelope
even further with this one - still hoping to gain that younger and wider
audience.  We'd also like to increase our touring schedule.”

Ctrl. Alt. Country: “ When will we get to see LynnMarie in Europe (specifically in Holland or
Belgium)?”
L.M.: “Well, I was actually talking with some folks about the accordion festival
that they have in July, but they didn't seem to think I had a big enough 'name' in your
country yet! So... hopefully this article will help and the word will spread
and I'll get to come next summer!!!!!!  That would be great!”
www.lynnmarie.net

Eleven Hundred Springs: Texas calling…

Met Eleven Hundred Springs krijgen we het Texaanse muzieklandschap van zijn beste kant te zien! Lekker ruig, lekker wild, lekker country…

Wat vinden de heren zelf…?

Ctrl. Alt. Country: “How would you describe your music yourself – it’s not exactly the stuff we got used to from Texas lately…?”

E.H.S.: “It's basically raw rocking honky tonk music with a pedal steel guitar thrown in
there.  As far as song subject matter goes, we write about real to life experiences including
lost love, drinking, getting ripped off. . . the genera provides a medium for just
about anything you can think of.”

Ctrl. Alt. Country: “Where’s your niche in the current Texas music scene?”
E.H.S.: “That's a slippery slope of a question because I for one am confused on
the "Texas Music" definition.  Yes, we're mostly from the state of Texas
and we tour mostly in this state.  We make a living off playing, but i don't
think we necessarily sound anything like what has been described as "Texas
Music."  Some of what we do resembles Buck Owens, The Flying Burrito
Brothers, Waylon Jennings, and so forth.  I don't believe that the state boundaries
define what a certain type of music sounds like.  Most of what I hear in the
"Texas Music" circuit sounds more like folk/pop rock with an acoustic in the
mix rather than more traditional country sounds that groups like the
Derailers or Dale Watson achieve, and they happen to be Texas based.  To tell
you the truth, for the most part, I don't think we fit in with the Texas
music scene at all.”

Ctrl. Alt. Country: “What are your expectations for "Broken Dreams"?” 

E.H.S.: “We hope people like it.  We certainly learned a lot making it.”

Ctrl. Alt. Country: “We’d love to hear a little more about the songs on it!”
E.H.S.: “"Depend On You," penned by our guitar player Chris Claridy, is a souped up
version of this bluegrass roots tune.  A fun song to play.  "Broken Dreams," is
a song written by Kirk St. James, and our bass player Steve Berg.  Steve and
Kirk were playing at this hole in the wall joint in Dallas for kicks, so I
would come to watch them and drink myself stupid every Tuesday.  Ever
since then I had wanted to do a song with Kirk.  We also had Jason Boland from
the Stragglers, and Max Stalling in the studio to sing on John Prine's classic
"Illegal Smile."  The song is the only cover on the EP, and contrary to
popular belief, is not about weed.  However, we did smoke a couple of joints
in the process of making the song.”

Ctrl. Alt. Country: “You should feel pretty comfortable around here then…” 
E.H.S.: “We're actually talking with lots of people about touringin Europe and
Australia right now.  I think it would be fun to do atour with The
Corrs someday.  I've liked them before they were ever big in
the United States.  They're very talented and we know that they do well in
Europe.”
www.elevenhundredsprings.com

Mike Ireland – country in hart en nieren

Mike Ireland en zijn groep Holler leverden met hun tweede cd “Try Again” één van dé platen van 2002 af. Country op z’n puurst!

We laten hem zelf even toelichten, hoe dat zo kwam…

Ctrl. Alt. Country: “You’re not really an alt. country artist, are you?”
 
M.I.: “Although my music is regularly categorized as 'alt.country,' I would
describe myself as a Country artist. My personal conception of country
music is broad, embracing folk, bluegrass, rock, blues, pop, and soul
influences. Country music draws from all of these and influences all of
these. In fact, there's a new book coming out from University of
Vanderbilt Press/Country Music Foundation Press called Heartaches By The Number:
Country Music's 500 Greatest Singles, written by David Cantwell and Bill
Friskics-Warren, that addresses this broad definition of country. It's a
great read and their list includes singles by everyone from Hank Williams
and Lefty Frizzell to The Rolling Stones, The Monkees, Otis Redding, and
Lynyrd Skynyrd. Anyone interested in country music should get ahold of
this book. [Perhaps, your e-zine should consider interviewing them!]”
 
Ctrl. Alt. Country: “You seem to be influenced heavily by Charlie Rich…”
 
M.I.: “My major influences run sort of a gamut. I love the work of Charlie Rich.
I continue to be amazed at the way that he was able to synthesize jazz and
blues and R&B sounds into what are essentially country songs. He's also a
wonderful singer--very emotive and introspective.”
“I'm also a huge Frank Sinatra fan. For my money, there may be no better
singer in the history of recorded music. His ability to phrase, to dig
into the meaning of a song--into the mind of the narrator--and deliver the
nuances of that mindset influenced nearly every singer to follow him,
even if they didn't know it.”
“I am also a big fan of the singing of Sammi Smith, who had her biggest hit
with "Help Me Make It Through the Night." Smith, like Sinatra, is able to
reveal in her voice and phrasing the vulnerability of the human heart. Her 70's
albums for the Mega label are as good as country records get.”
“Marvin Gaye, Stevie Wonder, and Al Green all have a sensibility and sound
that continue to move and impress me. I'm particularly drawn to their
early/mid 70's work, where their albums mix ballads with funk, personal
with political and religious topics, jazz with pop and soul sounds. And
of course, they are among the finest vocalists to come along in my lifetime.”
 
Ctrl. Alt. Country: “How's your latest album “Try Again” doing?”
 
M.I.: ““Try Again” has been very well received. And we're all very grateful. I was
surprised and flattered to be informed that “Try Agai”n was ranked #1 Country
Album of the Year by the amazon.com critics. The album was voted #4 Record
of 2002 by Country Music magazine (just after Dixie Chicks, Alan Jackson,
and Buddy Miller--good company), #2 Record of the Year in the No Depression
critics poll, and #3 Album of the Year at the Minneapolis City Pages,
among others. Why, we even made the Village Voice annual "Paz and Jop Poll",
coming in ties for #169 with The Breeders and Ruben Blades (again, not bad company).”
 
Ctrl. Alt. Country: “How about telling us a little more about the songs on “Try Again”?”
 
M.I.: “I like to think about “Try Again” as sort of a concept album. I don't mean
some heavy rock-opera; I simply mean that the songs on “Try Again” have
been chosen and arranged on the disc so that they have a kind of psychological
arc. As the title might hint, “Try Again”, as a whole, is about trying to
love as an adult who has been bruised and hurt in past relationships. I
think that is about the hardest thing in the world--trying to jump in and
believe in love, to open yourself up to someone else, when you know from
experience that it could end--will probably end--badly. But we all do it.
I think we have no choice; it's part of being human. But it's scary the
second, third, fourth time around. And that's what this record is
about—an adult, moving slowly from fear of opening up to finally realizing that
the only option is to let himself be vulnerable, again. Hopefully, the songs
reflect that in a number of ways and from a number of angles.”
 
Ctrl. Alt. Country: “Lots of people around here are dying to get a chance to see you perform…” 
M.I.: “Well, I don't have any immediate plans to be playing Europe, but I'm always
looking for opportunities!”

www.mikeireland.com

Diane Zeigler, een blijvertje…

Diane Zeigler heeft met “Paintbrush” een kanjer van een nieuwe cd op de markt. Wij trokken onze folkschoenen aan voor een onderhoud met deze formidabele zangeres.

Ctrl. Alt. Country: “What makes your music so special?”

D.Z.: “I write songs with strong melodies, with lyrics that try to capture a sense of place, community, and family.  Guitar arrangements play a strong part in the musical atmosphere that shapes each song.” 

Ctrl. Alt. Country: “How does "Paintbrush" compare to your previous efforts?” 

D.Z.: “My new album “Paintbrush” is artistically consistent with my other work, and will satisfy fans who enjoy what I've done before.  However the production is a bit more roots-oriented, with tracks in traditional, blues, Celtic, and Cajun genres.  This is the first album that I engineered myself, recording on a digital system in my home.  We mixed it in a studio with a professional engineer, but virtually all of the tracking was completed at home and engineered by me.  So there was a significant learning curve involved, which I wrote an essay about in the liner notes of the CD.  Reading that will give a better idea of how “Paintbrush” differs from my other work, where I limited my involvement to the music itself and stayed away from the technical aspects of the recording process.  I'm proudest of this record, I think, because of how empowering (and exhausting!) the experience was.”

Ctrl. Alt. Country: “Any particular favourite on the album yourself, and why?”

D.Z.: “Wild Mountain Thyme.” 

“This is a traditional song (Although some have pointed out that it may have been written by Francis McPeake. Others say that he was the first to record it.  The jury seems to be out on that point.....) In any case, over the last century this song has been recorded by many different artists, and I wanted to try to bring a fresh approach to it.  I spent a good deal of time coming up with a guitar arrangement that sounded unique to my ear, and I made some slight changes in the melody, wrote a new verse and added a musical bridge.  While I'm not a traditional artist, I do feel that I paid homage to an old song and also brought something new to the table in this rendition, which is part of what is so compelling about folk music.  It belongs to everyone, and the songs can also become uniquely one's own in the experience of singing them anew.”

Ctrl. Alt. Country: “Tell us about your future!” 

D.Z.: “Being an independent artist, it's really hard to get the word out about new music.  When I'm not taking care of my family, I'll be spending my time giving concerts and trying to let people know about a couple of exciting recent developments.  On Mother's Day 2003 National Geographic Magazine will include a song from 'Paintbrush" on a compilation CD about mothering, which will feature songs from mothers from around the world.  My song 'The Well' will be the only track from a U.S. artist.  Also I just found out that my 2nd CD "These are the Roots" (released in 2000) recently won 'Contemporary Folk Album of the Year' from the Just Plain Folks Music Awards.  (Even though it was a 2000 release, they considered it for their recent awards, which surprised me!)  I will probably start recording my next CD in the fall of 2003.”
www.dianezeigler.com

Haley Bonar: nieuwe lente, nieuw geluid!

Elders in Ctrl. Alt. Country kan je een bespreking van haar nieuwe cd meepikken, hier een korte babbel met Haley Bonar. (Spreek uit: Bonner!)

Ctrl. Alt. Country: “Could you describe your music for us in a couple of words?”
H.B.: “Well, as far as my music style is concerned, I’m not sure. My
music, like anyone else’s, is just a result of my influences. I think it’s honest.”
 
 
Ctrl. Alt. Country: “Who are your main influences?”
H.B.: “I’ve always loved the Beatles. In the last couple of years I
started listening to old country, like Hank Williams, Loretta Lynn,
Woody Guthrie. Also, I love Neil Young and Low. It’s so scattered,
and nothing is absolutely direct (like, I was listening to ____ a
lot, and wrote this song because of it..).”
 
 
Ctrl. Alt. Country: “Could you tell us a little more about the songs on your third album?”
H.B.: “The songs are all different stories. Some of them are
autobiographical, some aren’t at all, and some are both fiction and
documentary. But all in the “abstract” sense, I guess. For instance,
the song “Car Wreck”, was inspired by a nightmare I had about getting
in an accident in the South. I dreamt I was in a coma, slept for
years in the hospital, hallucinating. It was powerful and I picked up
the guitar and wrote about it, I guess.
On the other hand, the song “Save A Horse, Ride A Cowboy” is
more or less about the first time my boyfriend and I uttered the word
love to each other in a manure-filled field in South Dakota under the
aurora borealis. Pretty romantic, huh?”
 
 
Ctrl. Alt. Country: “Any special plans for the future?”
H.B.: “Not anything particular, besides touring. I have a big tour
in May and June across the western and southern United States. I’d
like to go to Europe soon, when I get enough money. But, for now, I’m
just planning to travel and record some more possibly in the fall.”

www.haleybonar.com

Burnt Taters werden Taters…

De Burnt Taters leerden wij appreciëren voor hun heerlijke Everly Brothers-achtige harmonieën en hun fraaie popsongs op de cd’s “Vox Box” en “Strange But True”. Nu zijn er de Taters. Waarom vroegen wij ons zo af en trokken op onderzoek uit. We kwamen o.a. te weten, dat de heren met “Recess” net een nieuwe cd klaar hebben!

Ctrl. Alt. Country: “The Taters aren’t exactly an average Americana band, are you?”
 
Taters: “The Taters play what we call "upbeat roots-pop". We draw from a lot of the
same roots as many of the Americana & roots bands around, but we write and
play from a more classic pop & country sensibility. Our real emphasis has
always been on strong melody hooks and tight vocals, and that really comes
from the pop tradition.”
 
“Keep in mind, when I say "pop", I'm talking about pre-1980's pop, not the
stuff that's played on the radio these days. We grew up musically in the
late 60s & 70s, which was the last great era of pop singles. There was a
period in there where you could find almost ANY style on the radio, even in
the Top 40. You might have a country cross-over hit like Charlie Rich's
"Behind Closed Doors" right next to Edgar Winter, Grand Funk, or Elton
John. Not everything was good, but there sure was a variety! Maybe that's
why our style moves all over the map sometimes! Some of my all-time
favorite albums did the same thing - stuff like "Sergeant Pepper’s" or
"Rubber Soul". There have been other artists over the last 20 years, who
have had some of this variety, like Nick Lowe, or the Mavericks, but in
general most groups seem to stick pretty tightly to a single sound. I've
never been able to do that. Sometimes it hurts us in terms of marketing,
but it's what we do, so we try to do it well. I just wish more listeners
would open themselves up to different possibilities and listen to what's
out there, rather than just what's given to them...”
 
Ctrl. Alt. Country: “Tell us something more about the upcoming new album. Like how does it
compare to the Burnt Taters albums? Is it available
commercially already?”
 
Taters: “The new album is called "Recess", and we're very excited about this one! We
took our time a bit more this time around, and we really worked on
individual sounds and textures. There are more vocals on the album, with
Craig & Brad doing lots of background harmonies, and Stu adding his voice
as well. Stu is our new drummer, and this is his first project with us. He
has worked with some great folks (BJ Thomas, Johnny Rivers, Younger
Brothers, Tinsley Ellis), and brings lots of fresh ideas for us in terms of
arrangements, instrumentation, etc. We also called in several friends of
ours for instrumental parts, including piano, fiddles, pedal steel, etc. I
think the extra work paid off, and the new album has a much fuller sound
than anything we've done before.”
 
"Recess" is available since the first week of April, and it’s for
sale on our website, www.theTaters.com!
 
Ctrl. Alt. Country: “Could you pick a favorite track on it for us?”
 
Taters: “That's a hard one, as there are so many different styles. "The Kiss" is one
we're really happy with, a ballad of Craig's. We used lots of layers on
that one, including piano and strings, so it's a big fat sound. Also "On
Our Own", a new song of Brad's came out very nicely. Imagine an Everly
Brothers song with a tubular bell for the lead!”
 
Ctrl. Alt. Country: “A future so bright you gotta wear shades is waiting…?”
 
Taters: “We're doing this record as a "full indie", on our own MolioTown label, so
right now we're working hard to try and get the publicity wheels rolling so
people can find out about us. There's a LOT of work to do as an independent
artist, and we're trying to make sure we don't miss any opportunities for
folks to hear our music. We're also playing as much as we can, averaging
about 3 shows a week right now, and it'll be more like 4 or 5 in the Summer.”
 
Ctrl. Alt. Country: “Can we talk you into visiting Belgium and Holland someday soon?”
 
Taters: “We'd love to, and we'll keep trying, if there's enough of an interest. It's
hard at this level to do a lot of extended travelling. All the band members
are married, and two of us have kids, so that kind of necessitates hanging
onto the day job until the Taters can generate enough income to support all
three families! And unless American radio changes significantly, it's
really hard to get any airplay over here. We do pretty well on public radio
stations, and some college stations, but the commercial stations are sealed
up pretty tight, unless you've got a promo budget in the 6 or 7 figure
category!”
 
 
Ctrl. Alt. Country: “One question left! And I’m sure you know which one… Why the sudden change of name?”
 
Taters: “When our old drummer and mandolin player quit, we went back to a trio
format, and just decided it was time for a change. The "burnt" part also
seemed to confuse a lot of folks, who thought we were some alt-rock band.
Needless to say, they were fairly surprised when they heard us! Also, most
of our fans just referred to us as "the Taters" for years anyway, so it
seemed a natural progression".

http://www.thetaters.com/

Patti Witten over haar derde cd

Patti Witten is als je ’t ons vraagt op weg om een hele grote te worden.

Haar in maart uitgebrachte derde cd “Sycamore Tryst” bewees dat eens te meer.

Hoogste tijd voor een gezellig onderhoud met deze uitstekende singer-songwriter, leek ons…

Ctrl. Alt. Country: “Musically speaking, who exactly is Patti Witten?”
Patti Witten: “For someone who is unfamiliar with it, I describe my music as "folk-rock,"
But lately I have been calling it "acoustic-rock." Privately, I think of my
songs as the somewhat sad expressions of a person who is trying to become happier.”

Ctrl. Alt. Country: “What kind of music do you like yourself?”
Patti Witten: “Poetic singer-songwriters of the 1970s like Jackson Browne and Joni
Mitchell, and from recent times, Aimee Mann and Lucinda Williams.”

Ctrl. Alt. Country: “What are your expectations for your new album, "Sycamore Tryst"?”
Patti Witten: “I hope that songs will be heard by more and more people - on radio, in
concert, in films, and on CD players everywhere. The CD itself is cinematic,
and I think I'd like to write for film and have some of these songs used in
films. An indie documentary filmmaker in the US used one of my songs from an
earlier CD in a film.”

Ctrl. Alt. Country: “Could you introduce us to the album somehow?”
Patti Witten: “Most of the songswere written during a 2-year period when I was a little obsessed

with love and death. I was thinking very hard about issues of morality, family
relationships, and love. Each song comes out of specific sets of ideas and
my own experiences. But lest I give you the impression that I am a morose,
cynical woman, I will have to say that they are more fictional than factual.”

Ctrl. Alt. Country: “What are your own favorites on this album? And why?”
Patti Witten: “I'm very loyal to all of them, but “What I Don't Tell You”, “Black Butterfly”,
”Another Minute More” and “You Can't” are the ones in which, as I wrote them, I
really expanded creatively.”

Ctrl. Alt. Country: “How about coming over to play Belgium and Holland? Interested?”

Patti Witten: “YES! I am determined to come play for my fans in Holland and Belgium,
Germany too. I would love to play for you. I hope that I will find the right
booking agent soon to help me make it happen.”

Bezoek Patti Witten webgewijs op

http://www.pattiwitten.com

Tom Armstrong – Country the way it used to be…

Tom Armstrong wist ons met zijn traditionele benadering van countrymuziek op zijn debuutcd

“Tom Armstrong Sings Heart Songs”

al moeiteloos in te pakken. Sinds kort is er nu ook een tweede album, luisterend naar de in dit geval veelzeggende titel

“Songs That Make The Jukebox Play”. Tekst en uitleg van de man zelf.

Ctrl. Alt. Country: “Could you tell us a little something about the artist Tom Armstrong?”
Tom Armstrong: “I play old-school honky-tonk country & western music, just because I love it. I'm a post-modern
 country & western artist, because I've sampled many flavors of music from all over the world and all decades of the 
20th century and I've made a deliberate choice to pursue 50s & 60s style honky-tonk music. 
I love the simplicity and directness of the songwriting. I love the sound of a pedal steel guitar and a fiddle and a 
walking Fender bass and a tic-tac rhythm guitar. I love the forthright forceful singing of Ray Price and Webb Pierce 
and the Louvin Brothers and Skeets McDonald and Tibby Edwards and Frankie Miller. I can't get enough of the 
West Coast country sound of the 50s & 60s, Ralph Mooney's steel playing just kills me. For some mysterious 
reason I don't understand, this sub-style of country music fits my own innate songwriting and singing talents. The 
way the melodies flow and resolve, the nature of the harmonies, the floppy swing of the rhythms, they just 
match the way my musical mind works. I never expected to be playing country & western music, but now it seems to 
be the right channel for my creativity. Initially I think I was typical of a trend of indie-rockers looking more seriously at country 
music back in the early 90s, but man I've gotten real deep into it and I've left the rocker part way behind. 
I'm so done with big amplifiers. For now my goal is to play honky-tonk as straight-up as possible, and 
I want to get as good at that as I possibly can. It's such an under-appreciated form, I want to expose more 
people to the joy of this kind of music. I don't expect significant commercial success in the modern country music market. 
I expect to be a niche artist, regionally based and independent, making my journeyman contribution 
to the greater body of country & western music for as long as it's creatively viable for me to do so. Of course if some big star 
were to cover one of my songs I'd be very happy.”
 
Ctrl. Alt. Country:
“Please tell us something more about your latest record. Like how does it compare to your previous one?”
Tom Armstrong: “I love recording. It's my favorite thing. Gigging, practicing, writing are all fun but they're more routine. 
Recording is like this big special project where you get to make your ideas come true and get things just how you like them. 
So I loved making both records. This new record, we did most of it with me playing rhythm guitar and cutting my vocals live 
with the bass and drums, and we added the rest of the instruments later. That was good because we got the 
feel of a live take, but we still had plenty of room to get good performances from each of the lead players, and to layer 
them into the arrangements just right. The first record we did some things in a deliberate attempt to make it sound 
old, used old microphones and mixed a couple songs in mono and stuff like that. This time around I talked it over with 
my engineer Joe Goldring and we were in agreement about giving the second record a flat kind of 70s sound. We didn't 
really try to make it sound vintage, we just tried to make it sound good. More of the material on Jukebox is uptempo. 
A lot of the stuff on “Heart Songs” is slow and sad. I made that record and then went out and played the songs live with a band, 
and I got a lot of people asking for more upbeat material they could dance to. So that's what we gave them, and more 
of that kind of stuff shows up on the new record. I also think my singing improved, it got more confident and 
more nuanced between the two records. I think the cover turned out sharper than the first record too. Toby Burditt, 
who took the cover photo, did a fantastic pro job, and my wife Madeleine Budnick did a great job with the graphic 
design portion. Basically it's pretty much like the first record but more confident.”
 
Ctrl. Alt. Country: “What's your own favorite track on this album and why?”
Tom Armstrong: “I love "Promises Promises". When the band first worked on that song we came up with a 
makeshift intro that was really boring, and the tempo always dragged, so we dropped it from our set. When it came 
time to make the record I decided to rearrange it. 
I rewrote the intro for the fiddle, sped up the tempo, and changed the way we played the rhythm. The groove we went for 
on that is tricky to play, a fast Ray Price shuffle only it's in ¾ waltz time. Johnny Bush recorded a number of songs in 
that style on his RCA album “Texas Dance Hall Girl” from the early '70s, listening to those cuts really inspired me. 
The day we went in to cut this, the guys who played bass and drums on that track, Rob Douglas and Les James, 
totally nailed that groove and it really makes the song. I also like the shape of the melody, the close harmony on 
the chorus, and the lyric, which makes a good point but it's funny too.
 
Another favorite is "Brand New Memories". It's sad and optimistic at the same time, and David Phillips' steel parts and 
Doug Adams fiddling are particularly nice on that track.
 
On the first album I like "River & Railroad Track" a lot, the guy who played steel on that record, Steve Cornell, 
came up with that catchy instrumental line on the intro. I first wrote that song in 1990 when I was living in Iowa, 
then I reworked it in 1996 with some new lyrics and a more interesting melody and I'm very happy with 
the way it finally turned out.
 
The only take on either of the albums I'm not pleased with is "What Did I Lose". I had just written the song when 
we cut it so I hadn't been singing it long. I didn't have the words memorized so I had to read them off the 
paper and I hate doing that. I hadn't had time to work out the phrasing yet so I sang each syllable right on the beat. 
I sing this song a lot better now than I did the day we cut it. Someday I want to re-record it and get a take 
where I really sing it right.”
 
Ctrl. Alt. Country: “What’s up next?”
Tom Armstrong: “Both of my records just came out in the UK/Europe on Spit & Polish Records. I'll be very interested to see 
what kind of response they get and how they do across the pond. My wife and I are expecting another baby in May so 
I'll be taking time off from playing gigs or doing any recording until September or October. 
Then I'll be doing my first-ever UK tour the first two weeks in October, sharing the bills with John Miller, an excellent 
country singer and writer from Scotland who's also on Spit & Polish.
After that I'll start looking seriously at making another record. Joe Goldring has a great new studio and I want to get 
in there and try it out. I'm contemplating making an all-covers record, one of my most trusted advisors (i.e. my wife) thinks 
that'd be a good move for me now. But I haven't decided yet. It's expensive to make a record, and I've got lots of my own 
songs, more than I can use really, so as much as I'd love to make a covers record I might decide that putting more of my 
own compositions out there is a higher priority. We'll see when the time comes. So that means my next record 
should come out sometime in 2004 if all goes well.”
 
Loop bij gelegenheid eens even langs op:
www.tomarmstrongmusic.com

Switchback - Americana & Irish

Van Switchback bespraken we hier onlangs de lichtjes fantastische cd “The Fire That Burns”. Zwaar onder de indruk van hun melange van bluegrass en Ierse folk zochten we contact met Brian FitzGerald en Marty McCormack voor wat uitleg.

Ctrl. Alt. Country: “Your music sounds very original. How would you describe what you are doing yourselves?”

Brian: “We're just writin' songs and we're trying to get the most out of the damn things, we're not trying to be any style or genre of music, per se.”

Marty: “Our music is best described as Americana, but draws on its Celtic roots. However, I take that a step further and say that we portray a Midwestern sound.”

Ctrl. Alt. Country: “Who are / were your main influences?”

Brian: “I would say Django Reinhardt, The Band, Joe Ely, Duke Ellington, Stevie Ray Vaughn, Levon Helm, Stevie Wonder, Bob Dylan, Mozart, Shawn Phillips.”

Marty: “Porter Waggoner, Ronnie Hawkins, Waylon Jennings, John McCormack, Head East, Pure Prairie League, Marshall Tucker Band, Mission Mountain Wood Band, Beatles, Glenn Miller, Hoagie Carmichael, Aaron Copeland, Ranch House Boys, Smithereens, Pogues, Chieftains, Neil Young, hell, I could go on and on…”

Ctrl. Alt. Country: “Could you tell us a little more about the songs on your latest album "The Fire That Burns"?”

Brian: “"The Farmer Leaves the Dell" came after a dream about a major exodus of Chicagoans. They were all trying to get across the Mississippi River by pedestrian bridges and the bridges were packed with people. Instead of a family leaving a tract of land, a major city was evacuating. Somehow that was the catalyst for writing the song about a farmer and his family being forced out of their land.

"Connemara Man" was the result of seeing that movie "Into the West." I was blown away. This guy in the movie had just lost his wife and his two kids had run off with a prize horse, and in this one scene he's dancing with these two gypsies by the fire and that's how he releases his grief, by dancing.

"One Heart" was written by our friend Doc Green... We were attempting to arrange it, and in the course of arranging it we wrote a new song using the core ideas of Doc's song, but in the end we had a totally different composition. It went from a Creedence Clearwater Revival feel to a Celtic rock gallop.

"The Has-Been" was a response to a lonely shack in Memphis, Tenn., completely overrun with kudzu vine. The poetry of the setting dictated the treatment and the handling of the song. We'll never forget walking through a guitar shop in Memphis and finding the line we were lacking in the final verse - a quote from the Bible: "unsearchable things." It was on a piece of wood hanging from the ceiling.”

Marty: “"The Fire that Burns" was originally a piece about my relationship with my mother. We've always had a relationship in which she was drawn to my music, but at the same time, wished I was playing in Branson, Missouri. Seriously, it sums up how I grew up in my family. The lyrics speak for themselves.

"End Over End" was written about ten minutes after my ex-wife walked out of my life. It just came out and I wrote it down because it was easier to put it in lyrics than to feel what I was going through. Later on, Brian and I fleshed it out in St. Louis.

"In My Glory" has an interesting twist in that it came after a night of driving from Winona, Minn., down to Brian's house in Lansing, Iowa. I wrote one song about a boat on the Mississippi, but this song crept in while I was writing the first. And it really was again what I was going through after my divorce. It was a request to my future love to be able to accept me for who I am.

"Genevieve" was inspired by a fellow songwriter, Scott Momenthy, who had a song about a woman who caused two men to kill themselves over her, called "The Wealthy Widow”. I was out in Montana visiting family and was at the studio of a friend, Buckeye Blake. He had a photo of this rodeo queen named Genevieve. Later on, I found a similar picture in a card that further explained the story of the woman and a song was born.

"Apple of My Eye" was an idea that was bugging the hell out of me. I kept having "apple of my eye" going through my mind, with this lyric "when the rain came you were on my mind," and a rudimentary melody whose chord structure was loosely based on Dylan. I shared it with Brian again on that St. Louis trip, who took the ball and ran with it. And a great song came out of it.”

Ctrl. Alt. Country: “Why did you call the album “The Fire That Burns”?

Marty: “Each one of these songs is related to the title and to a broader theme of love relationships. Love of the land, love of our roots, love of a lover, loss of love and the ultimate love of God.”

Brian: “When you love something, you can benefit by it but you can also be destroyed by it.”

Marty: “Much like this partnership.”

Brian: “Two more of these sessions and we're through, pal.”

Ctrl. Alt. Country: “Just a quick look in your crystal ball then. Got any special plans / expectations for the future?”

Marty: “The great news is that Lloyd Maines wants to produce another album with us, probably one that focuses more on our Celtic roots. We have a great number of songs ready to be recorded and are in the process of writing some songs that might contribute to a strictly Midwestern theme. Another project is one about the Mississippi River and Mark Twain.”

Brian: “We're excited about the path that "The Fire that Burns," is going to take us on. With the excellent reviews it's getting, we feel that we're going to enter into new playing situations, new places and meet lots of new friends.”

Ctrl. Alt. Country: “Does that mean we’ll be seeing you in Belgium or Holland one of these days?”

Marty: “We really want to play Europe, especially Benelux. We feel such an outpouring of support from this part of Europe that we really would like to pay a visit. I feel a kinship to Europe through my Irish roots and dual citizenship with Ireland. It's just a matter of sooner rather than later. We hope to make the right connections to make our dream a reality.”

Brian: “I'm getting my passport!”

Bezoek Swichback on line op:

www.waygoodmusic.com!

Diane Craig over “Fortunes Told”

Van Diane Craig verscheen recentelijk op het Nederlandse label CoraZong Records de bijzonder mooie CD "Fortunes Told”. Wij wapenden ons met enkele vragen en contacteerden haar. Het resultaat is het hieronder volgende interview.

Ctrl. Alt. Country: “What would you call your music yourself?”

Diane Craig: “I always find this question to be extremely difficult to answer because you can't call it country, you can't call it bluegrass, and you can't call it folk, but I am influenced by all those genres and there's a little bit of each of those elements in every song.”

Ctrl. Alt. Country: “You've got a new album, "Fortunes Told". Could you tell us a little more about it? About the recording process, the songs, etc.”

Diane Craig: “" Fortunes Told" is a celebration of my songwriting partnership with Don Woodson of Jasper, Alabama. I had always wanted to produce an album of songs that Don and I had made up ourselves and one day I found there were no more excuses left. I had the finest musicians, singers, studio, and recording engineer at my disposal. So, I just jumped in head first and made an album. The songs I chose are ones that are very special to Don and me, which was a real problem because we develop a certain sentimental attachment to all our songs. It was like having to pick your favorite child. But I just looked at the songs we had, the musicians I had to work with, and tried to create the best sound I could get from what I had available.”

Ctrl. Alt. Country: “There's a song on the album called "The Ghost of Townes Van Zandt". What’s the story behind that one?”

Diane Craig: “I have been a fan of Townes for quite a few years and there's a wall of pictures dedicated to him at the Old Quarter Acoustic Cafe in Galveston, Texas. The proprietor of that establishment is Rex (Wrecks) Bell. Rex was a longtime friend and sideman of Townes' and the very same guy that Townes wrote "Rex's Blues" for. People often ask Rex if he ever made any money off of that song and he's fond of saying "No, I've just had the privilege of living the tortured life it talks about!". I lived in Galveston for a few years and played at the Old Quarter every chance I got and always found myself drawn to that wall of pictures and the memory of Townes, and somehow or other I seemed to feel his presence in that room and had to write about it.”

Ctrl. Alt. Country: “What are your expectations for the album?”

Diane Craig: “Already I've achieved more than I ever expected from this album. It was picked up last year by CoraZong Records and released in Europe and Canada where it has been very well received. That alone has given me the validation I've been longing for as a musician....it's comforting to know I haven't been wasting my time all these years. My hope is that lovers of poetry and fine acoustic musicianship continue to be exposed to this album because I think that Don Woodson is one of the best poets out there and he deserves a wider audience than just friends of the family.”

Ctrl. Alt. Country: “Any chance of seeing you in Belgium or Holland one of these days?”

Diane Craig: “Yes, as a matter of fact CoraZong is bringing me over in October of this year. The first gig is scheduled in Holland for October 18th at the Cafe' De Buun in Horst. Jan Bos of Barndance Productions is booking the tour. You can go to his web site at

http://www.barndance.nl,

where he posts the dates as they are scheduled. Hopefully we can find some venues in Belgium. I'd love to come and play there too.”

Diane Craig is on line woonachtig op:

www.dianecraigmusic.com

http://www.corazong.com/bios/dianecraigfortunes.htm

Jenni Kerr Band – Country, Blues & Roots

Jenni Kerr en haar band doen eerdaags de Lage Landen aan. Enkele woorden uitleg leken ons hier op hun plaats…

Ctrl. Alt. Country: “Wat mogen we van jullie verwachten?”

Jenni Kerr: “Een wandeling op het dunne lijntje tussen country, blues en rootsrock!”

Ctrl. Alt. Country: “Wie zijn de grote voorbeelden?”

Jenni Kerr: “Taj and Ry, Muddy en Mississippi Fred, Dock Boggs en Bobby Dylan, om er maar enkele te noemen…”

Ctrl. Alt. Country: “Wat moeten we zeker weten over jullie album “Itch”?”

Jenni Kerr: “Dat het allemaal de waarheid en niets anders dan de waarheid betreft. Het zijn rijpe stukjes uit mijn leven…”

Ctrl. Alt. Country: “Je komt in april naar ons land?”

Jenni Kerr: “Dat is inderdaad zo! We doen twee Europese tournees, eentje in de lente, eentje in de zomer! Meer info vind je op onze website!”

Ctrl. Alt. Country: “En plaatgewijs staat er ook één en ander te gebeuren, he?”

Jenni Kerr: “Er komt een re-release van onze debuutcd ergens in de herfst van dit jaar. En we gaan ook een tweede plaat uitbrengen. Voor de opnamen ervan proberen we onze favoriete producer te strikken, maar daarover later meer…”

www.jennykerr.com

Los Pacaminos of wat Tex-Mex en Paul Young met elkaar gemeen hebben

Wij verschoten ons haast een ongeluk, toen we een Tex-Mex nummer op de radio hoorden afkondigen als zijnde van Los Pacaminos, de nieuwe groep van ex-popvedette Paul Young. Dat vroeg om enig onderzoek. En inderdaad, Young heeft momenteel de tijd van zijn leven in een rootsbandje, dat blijkt ook uit het volgende interview…

Ctrl. Alt. Country: “Er ligt een wereld van verschil tussen je solowerk en de Tex-Mex aanpak van Los Pacaminos, vanwaar die plotse ommezwaai, Paul?”

Paul Young: “Ik koop nogal wat verschillende muziek, weet je. En toen ik indertijd mijn solocontract tekende, had ik net in een soulbandje gezeten (Q-Tips, nvdr) en was ik heel erg in soul geïnteresseerd. Logisch gevolg was, dat ook mijn soloplaten een uitgesproken soulinvloed uitstraalden. Tien jaar geleden begon ik evenwel de Mexicaanse muziek te kopen en te verkennen – alle mogelijke stijlen, gaande van norteno en conjunto, beïnvloed door de U.S.A., en de zuidelijkere stijlen, eerder gevoed door Cuba, Colombia en Argentinië e.d. Ik was toen van mening, dat het wel prettig zou zijn om het zelf eens te proberen. Ik heb dan maar een stel vrienden opgebeld, waarvan ik dacht dat ze wel wat lol wilden maken. ’t Is anders uitgedraaid, we wisten van geen ophouden meer…”

Ctrl. Alt. Country: “De invloeden lijken nogal voor de hand liggend…”

L.P.: “Wel, Los Texas Tornados liggen inderdaad voor de hand, maar we luisteren ook veel naar Los Lobos, Los Super Seven, Ry Cooder, Flaco Jimenez, Mariachi Cobre, wat Texas swing, Bob Wills bijvoorbeeld, Roy Orbison ook. En live brengen we ook songs van Robbie Fulks en Junior Brown. Ik hoop, dat we op het volgende album iets verder zullen kunnen gaan en ook wat Calexico of zelfs Kinky naar binnen zullen kunnen smokkelen!”

Ctrl. Alt. Country: “Aansluitend op die bedenking – welk nummer op jullie jongste cd zou wel eens het toekomstige geluid van de groep in zich kunnen dragen?”

L.P.: “We zullen wellicht meer de atmosferische toer opgaan van de instrumentals “Tico” en “Tierra D’Ensuenos”. Meer op zoek ook naar een grootsere live drum sound die bij “Poor Boys” gepast zou hebben. Maar er zitten ook nog een stel “droge humor nummers” in de koker, hoor. Dat gevoel zouden alle Tex-Mex songs eigenlijk moeten hebben!”

Ctrl. Alt. Country: “Dit geluid zou in de Lage Landen wel eens kunnen aanslaan…”

L.P.: “Dat denk ik ook, ja. Vrienden van me in België en Nederland vinden het album alvast heel erg goed. Ik hoop dan ook, dat we jullie landen stormenderhand zullen inpalmen… Het zou fantastisch zijn om onze plaat overal te kunnen verdelen en er genoeg mee te verdienen om een wereldtournee aan te kunnen vatten. Werelddominantie voor Tex-Mex, zeg maar…”

http://www.los-pacaminos.co.uk/

Cowboy Nation – de Kinman broers terug in the picture

Chip en Tony Kinman – al wie al wat langer alt. country weet te appreciëren kent deze namen natuurlijk: van Rank & File, van The Dills, van Blackbird, en sinds een paar jaar ook van Cowboy Nation. Met die groep lijkt het alsmaar beter te gaan. Hun wat aparte benadering van cowboymuziek vindt alsmaar meer waardering.

Een korte babbel daarom met Chip Kinman.

Ctrl. Alt. Country: “De ene is gek van jullie cowboy music, de andere wordt er gek van…”

Chip Kinman: “Tja, onze cowboy music is dan ook wezenlijk anders, hè. Ze kan heel ruw zijn, hortend en stotend zoals punk rock, maar anderzijds ook zo zacht en zoet als een verkoelend briesje. Wij benaderen dit muziekgenre op dezelfde manier als alle andere muziek die we ooit hebben geschreven. Met andere woorden altijd met oog voor vernieuwing en eerlijkheid. De punk rock revolutie, inderdaad ja…”

Ctrl. Alt. Country: “Jullie hebben al zoveel verschillende dingen gedaan! Wie of wat heeft er jullie nu eigenlijk zoal beïnvloed op jullie weg naar het geluid van Cowboy Nation?”

Chip Kinman: “Hou je vast! De Ramones, Tex Ritter, de Beatles, Tammy Wynette, de Sex Pistols, Bob en Bunny Wailer, Beethoven en Bach! Mooi lijstje, niet?”

Ctrl. Alt. Country: “Jullie nieuwe cd ruikt iets minder naar kampvuren dan de voorgangers…”

Chip Kinman: “Dat was ook de bedoeling! We hebben het “kampvuurgehalte” bewust wat lager gehouden. Het album klinkt daardoor in zijn geheel wat voller, met meer harmony vocals en zo.”

Ctrl. Alt. Country: “Het titelnummer heeft een speciale betekenis voor jullie, niet?”

Chip Kinman: “Dat is zo. “Cowgirl a-go-go” is een soort eerbetoon van onzentwege aan het adres van de Ramones in muziek en woorden.”

Ctrl. Alt. Country: “De toekomst ziet er rooskleurig voor jullie uit, niet?”

Chip Kinman: “Dat kan je wel zeggen, ja. In april verschijnt ons album eindelijk ook officieel in Europa en bovendien is met de hulp van Rhino Handmade onze Rank & File catalogus ook op cd verkrijgbaar gemaakt. Surf eens langs op onze website! Er valt heel wat te bekijken over alle bands waar Tony en ik ooit deel van hebben uitgemaakt.”

http://www.cowboynation.com/

Darlin’ and Rose of Nisha… Of allebei misschien?

Staat de toekomst van het populaire trad country duo Darlin’ & Rose op de helling? Even leek het er alvast op, want Nisha, de vrouwelijke helft van het duo, pakte recentelijk uit met haar eerste soloplaat, “Step Into My World”.

Wij van Ctrl. Alt. Country gingen alvast even poolshoogte nemen.

Ctrl. Alt. Country: “Het solodebuut van Nisha is er. Is het einde van Darlin’ & Rose in zicht?”

Nisha: “Neen, helemaal niet. Het is zelfs zo, dat we net een mini-tournee doorheen Nashville erop hebben zitten. We traden er op in het vermaarde Bluebird Cafe, in de Broken Spoke en in Robert’s op Music Row (remember BR5-49, nvdr). Dit is gewoon een never ending love story, jongen. Wij zullen voor altijd verder leven in de harten van onze fans. O.k., genoeg drama! (Ze glimlacht.) We hebben zopas wat nieuwe songs geschreven en zijn van plan om binnenkort de studio in te duiken voor onze derde cd als duo. Van splitten is dus, zoals je merkt, geen sprake!”

Ctrl. Alt. Country: “Je soloplaat moet wel heel erg anders zijn…”

Nisha: “Inderdaad. Ik schrijf al songs sinds mijn elfde. En de nummers op “Step Into My World” vormen het kruim van mijn songs, geschreven in een heel ander genre, maar gebracht met dezelfde bezieling, dezelfde overtuiging als onze countryspullen. Het eerste nummer “No Time To Be Angry” werd uit 102.000 songs zelfs genomineerd voor de categorie beste moderne rock song voor de 2002 Just Plain Folks Music Awards, dat zegt iets, hè!”

Ctrl. Alt. Country: “Kan je er zelf een label op kleven?”

Nisha: “Psychedelisch – pop-rock – electronica-jazz, heel ruim dus…”

Ctrl. Alt. Country: “Onze traditionele slotvraag! Wanneer komen jullie eens naar de Lage Landen?”

Sylvester: “We hebben nogal wat airplay genoten bij jullie. We dromen er dus stiekem van ginder al supersterren te zijn. En van omringd door veel fans onze muziek te kunnen brengen… We hopen met andere woorden er zo vlug mogelijk eens te geraken.”

www.darlinandrose.com

Bap Kennedy – de terugkeer van de Hillbilly Shakespeare

Een blitzbezoekje aan de excentrieke Ierse cowboy.

Ctrl. Alt. Country: “Je laatste album deed het verre van kwaad. Wat verwacht je van het nieuwe?”

B.K.: “Laat het alstublieft mijn ticket weg uit de goot zijn…”

Ctrl. Alt. Country: “Je ticket om uit de goot weg te geraken…?”

B.K.: “Grapje! Ik heb er héél erg veel tijd in gestoken, heel wat songs geweerd ook… ik verwacht er gewoon veel van – het zou wel eens het beste kunnen zijn wat ik ooit gedaan heb!”

Ctrl. Alt. Country: “Vertel er eens iets meer over…”

B.K.: “Bah, het is een nogal gevarieerd geheel geworden. Er staat werkelijk van alles op – van country to celtic rock.”

Ctrl. Alt. Country: “Wat brengt je toekomst?”

B.K.: “Gewoon zo veel mogelijk toeren en tussendoor ergens ter wereld een hit zien te scoren!”

Ctrl. Alt. Country: “In België of Nederland bijvoorbeeld…”

B.K.: “Nederland doen we wellicht ergens einde mei – ik houd jullie op de hoogte!”

Ctrl. Alt. Country: “Nog één laatste! Als wij één wens van je konden vervullen, waarvoor zou je dan gaan?”

B.K.: “Da’s een makkelijke! Ik zou er eentje willen gaan drinken met Hank…”

Hier alvast de titels van de songs op zijn voorlopig nog naamloze nieuwe plaat:

Fireworks
The Truth is Painful
Moriartys Blues
Yer Loverman
The Beautiful Country
On the Mighty Ocean Alcohol
Sweet Oblivion
Too Old for Fairytales
The Sweet Smell of Success
Streetwise
Milky Way

http://www.bapkennedy.com/

Silvertones – Canada swingt!

De Canadese Silvertones zijn hier te lande nagenoeg onbekend. En da’s eigenlijk heel erg jammer, want wat dit vier man sterke gezelschap rond de broers Christian en J.P. Mayville klaarmaakt is een bijzonder aanstekelijke mix van diverse ingrediënten, waarbij de nadruk op country, rockabilly en western swing lijkt te liggen. Wij hadden een onderhoud met één van de broers, met name Christian, over.hun knappe plaat “New Hi-Fi Westernbilly Styles Vol. 1”.

Ctrl. Alt. Country: “Zitten we juist met die vaststelling?”

Silvertones: “Enigszins wel. Wij noemen onze muziek zelf “westernbilly” of “country swing”. En eigenlijk proberen we er zoveel mogelijk roots-elementen in te verwerken. Wij houden ervan country, rockabilly, western swing, jump blues, boogie woogie, jazz, swing, folk, Tex-Mex, bluegrass en nu en dan zelfs wat rock & roll te spelen. Ach er zijn eigenlijk zoveel muziekstijlen die gelijkenissen vertonen in geluid en jive, we houden van de meeste ervan en zien dan ook niet in, waarom we ze niet allemaal zouden spelen ook.”

Ctrl. Alt. Country: “Met wie voel je je muzikaal verwant?”

Silvertones: “Er zijn nogal wat goede acts voor het ogenblik: Deke Dickerson, de Hot Club Of Cowtown ook, Wayne “The Train” Hancock, Dale Watson, de Derailers, Billar / Wakefield, BR549, de Paladins, om er maar enkele te noemen.”

Ctrl. Alt. Country: “Vertel eens wat meer over jullie cd.”

Silvertones: “Onze originele nummers schreef ik samen met mijn broer J.P.,” aldus Christian. “We werken volgens de Lennon & McCartney methode. Eén van ons beiden komt met een song aandragen, die we vervolgens dan als team verder uitwerken. De covers op de plaat zijn dan weer zeer representatief voor onze smaken. We deden ondermeer “Roly Poly” van Bob Wills, “Lovers Rock” van Johnny Horton, “Wine Me Up” van Faron Young en “Be Real” van wijlen Doug Sahm.”

Ctrl. Alt. Country: “Met welke nummers heb je zelf de beste binding?”

Silvertones: “Wat mij betreft zijn dat “Rosalita”, “Lonely Sky” en “Walk It Off”. Waarom“Rosalita”? Gewoon omdat het zo’n geweldige feel heeft en er precies is uitgerold zoals we dat wilden. “Lonely Sky” als langzame ballad, omdat ik ervan houd om dat nummer te zingen. En “Walk It Off” omdat het zo’n geweldig plezant en upbeat nummer is, ideaal om de plaat mee af te ronden.” J.P.’s favorieten zijn “Lonely Sky”, “The Wife And Wagon Blues” en “I Can’t Forget Her”, maar hij zegt er wel niet bij waarom precies deze nummers en niet één van de anderen.”

Ctrl. Alt. Country: “Wanneer mogen we jullie eens hier verwachten?”

Silvertones: “Er is niets wat we liever zouden doen dan de trip naar Europa ondernemen. Voorlopig zijn er echter nog geen concrete plannen in die richting. Maar we denken er wel ernstig over om eens af te komen, hoor!”

http://www.mayvillemachine.com/silvertones1.html

is hun on line uitvalsbasis, een site met een hele fraaie vormgeving…

Rosanne Cash, beter dan ooit!

Van Rosanne Cash verscheen zopas het gloednieuwe album “Rules of Travel”. En dat geniet in de States nogal wat (alt.) aandacht. Ze haalde zelfs de cover van de laatste No Depression. En dus trokken ook wij onze stoute schoenen aan en zochten bij La Cash antwoord op een aantal prangende vragen…

Ctrl. Alt. Country: “Hoe kijkt een doorgewinterde artiest als jij tegen een nieuwe plaat aan?”

R.C.: “Wel, je hoopt er natuurlijk altijd het beste van. Ik hoop dat “Rules of Travel” zijn weg naar het publiek zal vinden en dat de mensen de plaat ook zullen appreciëren.”

Ctrl. Alt. Country: “Vergelijk “Rules of Travel” eens met je eerder werk…”

R.C.: “Ik voel dit aan als mijn beste plaat! Nu weet ik ook wel, dat heel wat artiesten dit plegen te zeggen, als het over hun nieuwste project gaat, maar zelf denk ik niet, dat ik dit ooit eerder gezegd heb. Ik zou zelfs meer durven zeggen: ik vind het een hele oprechte plaat, waarop we (John Leventhal en ik) zowel wat het geluid, als wat het gevoel betreft onze doelen bereikt hebben. Ik ben dan ook héél erg trots op deze songs.”

Ctrl. Alt. Country: “Je kan er ons misschien ook iets meer over vertellen dan?”

R.C.: “Natuurlijk. Ik schreef 8 van de songs zelf –alleen of met hulp van buitenaf- en bediende me verder ook van materiaal van Craig Northey, Jakob Dylan en Joe Henry, en John Leventhal en Marc Cohn. Heel wat van de nummers hebben iets te maken met sterfelijkheid, met liefde en verlies, en met de aanvaarding van wat onopgelost bleef in het leven, of zoals Rilke zei, “leven met vragen”.”

Ctrl. Alt. Country: “Aan “September When It Comes” zit een verhaal vast, he?”

R.C.: “Een verhaal is veel gezegd. Ik schreef het nummer samen met John. Het is een duet met mijn vader, en ’t is inderdaad de eerste keer, dat we er één deden. Ik vind het zelf een beklijvend, erg mooi moment op de plaat.”

Ctrl. Alt. Country: “Een andere gast was Steve Earle. Hoe was het om met hem samen te werken?”

R.C.: “Steve en ik zijn al vrienden sinds de prille 80’s. Ik vind hem de perfecte gentleman, heel relaxt, grappig ook, heel erg bewust bezig met alles, ook sociaal gezien. En bovendien is het een hele snelle werker. Hij deed zijn deel van dit nummer in goed anderhalf uur.”

Ctrl. Alt. Country: “Je zal in augustus Engeland aandoen. Mogen we je dan ook in de Lage Landen verwachten?”

R.C.: “Ik zal inderdaad mijn opwachting maken op het befaamde Cambridge Folk Festival. En het zou wel aardig zijn, om dan ook België en Nederland even aan te doen. Ik hou van allebei de landen. Ik was slechts één keer eerder in België en werd toen getroffen door de schoonheid van jullie land.”

Ctrl. Alt. Country: “Goed. Nog eentje om het af te leren dan! Stel, je zou één wens in vervulling kunnen laten gaan, wat zou je op dit ogenblik dan wensen?”

R.C.: “Dat de oorlog morgen zou ophouden…”

Bezoek Rosanne Cash on line:

www.rosannecash.com

Rootsrockend Nederland zendt zijn zonen uit: Redback!

Alt. country, americana, rootsrock,… het lijkt in Nederland allemaal nog wat sterker te leven dan hier in België. Regelmatig duiken er ginder dan ook nieuwe namen op. Zoals Redback onlangs nog bijvoorbeeld. De groep heeft met “Love & Confusion” een stevige plaat uit en wij zochten zanger Tse Yoh op met een stel vragen.

Ctrl. Alt. Country: “Hoe is het allemaal begonnen voor Redback?”

R.: “Wel, we zijn ooit begonnen als sessieband en speelden toen vooral 50's rock & roll. Maar al snel werd de drang naar iets anders groter. Toen zijn we de oefenruimte ingedoken en aan de slag gegaan met eigen nummers. De invloeden uit de rock 'n’ roll zijn nog altijd terug te horen, dat wel, maar het is nu allemaal veel meer poppy en het heeft een zekere roots-inslag. Onze invloeden zijn nogal divers en onze muziek is dat daarom ook. Echte americana zijn we waarschijnlijk niet, maar tot nu toe worden we wel steevast in dat hokje geplaatst.”

Ctrl. Alt. Country: “Je sprak over invloeden. Wie zijn de grote voorbeelden zoal?”

R.: “RedBack is beinvloed door een breed scala aan muziekstijlen. De bandleden speelden van jazz tot punk en vooral veel rock & roll. Ik zelf als zanger ben opgegroeid met o.a. Elvis, de Beatles en de Beach Boys. Ik ben eigenlijk altijd een grote rock & roll fanaat geweest, in de breedste zin van het woord (dat kan wat mij betreft variëren van jazz tot punk). Dat laatste geldt, denk ik, ook voor de overige drie bandleden. Het laatste jaar werd er binnen de groep nogal veel geluisterd naar en gesproken over Calexico, Ryan Adams en Bob Dylans “Love & Theft”. Onze gitarist Harry Eberhard is vooral beinvloed door de Beatles en de Rolling Stones, maar ook in zijn geval is het niet echt met een paar namen te vatten.”

Ctrl. Alt. Country: “Vertel ons eens iets meer over jullie album “Love & Confusion”!”

R.: “Het album “Love & Confusion” bevat alle songs waar we aanvankelijk ook mee aan de slag gegaan zijn. De songs zijn geschreven door mijzelf en onze gitarist/songwriter Harry Eberhard. Mijn aandeel is grotendeels autobiografisch. De teksten gaan over de pijn, het verdriet en de verwarring, die liefde kan veroorzaken. Maar iedereen bepaalt natuurlijk zelf wat ie voelt bij het luisteren naar ”Love & Confusion”.”

Ctrl. Alt. Country: “Wat brengt de toekomst?”

 R.: “Er staat een tour in Oostenrijk gepland voor oktober 2003. Verder willen we vooral veel spelen in Nederland en omstreken, naambekendheid opdoen en werken aan nieuw materiaal. Inmiddels is er alweer bijna genoeg materiaal voor een volgend album. Maar voor we aan opnemen toe zijn, zijn we wellicht toch weer wat maandjes verder.”

Ctrl. Alt. Country: “Zien we jullie ook eens in België één dezer?”

R.: “Eh... ik zou zeggen, houd onze website in de gaten!”

Redback is on line woonachtig op:

www.redback.tk

Jason Morphew, The Duke of Arkansas

Tijdens onze strooptochten op het internet stootten we enige tijd geleden op de ons totaal onbekende Jason Morphew. Maar daar zou snel verandering in komen. De man laat zich muzikaal gezien niet erg makkelijk plaatsen. Het ene moment houdt hij je akoestisch in zijn ban, het andere rockt hij dat het een lieve lust is. Wij legden hem de onderstaande vragen voor naar aanleiding van zijn jongste cd “The Duke of Arkansas”.

Ctrl. Alt. Country: “Wij wilden een omschrijving geven van wat je nu precies doet, maar dat viel ons zwaar!”

J.M.: “En zo hoort het ook! Zeg maar dat ik songs schrijf, dat ik er hier en daar enkele van breng, en dat ik de beste ervan zo goed en zo interessant mogelijk op tape probeer te krijgen. Ik houd er helemaal niet van mijn sound te omschrijven, want ik wil géén duidelijk perspectief voor mijn werk! Ik zit er gewoon midden in! En zo zal ik het ook blijven doen ook! Ik ben er zeker van, dat ik helemaal niet zo gecompliceerd ben, als ik zelf wel denk dat ik het ben. Singer-songwriter Franklin Bruno beschreef me ooit als één deel Hank Williams, één deel Stephen Merritt. Maar ja, de man vindt ook dat ik helemaal niet kan zingen, dus zullen we zijn muzikale inzichten verder ook maar links laten liggen zeker? Grapje! Franklin is een fantastische kerel! Maar ik vind dus wel degelijk, dat ik niet “alt. country” of “indie” of iets dergelijks ben. Ik ben gewoon een beetje weird, in dat opzicht dat ik het absoluut probeer te vermijden tracks op te nemen die klinken als iets wat ik al eens eerder opgenomen heb. Ik blijk nogal wat te vermijden trouwens…”

Ctrl. Alt. Country: “Wij horen artiesten altijd graag even uit de biecht klappen door ze het over hun voornaamste invloeden te laten hebben…”

J.M.: “Da’s een moeilijke… Ik weet wel, dat je ’t vooral over mijn muzikale invloeden wil hebben, maar ik geloof, dat er nogal wat vormende elementen in je kindertijd zijn -subtiele fantasievlagen, de felle gloed van het dak van een bruine auto in de volle zon op een heldere zomerdag b.v., dat soort dingetjes…- die je eigenlijk het meest van al beïnvloeden! Onbewust ga je daarna immers op zoek naar dingen die deze dingetjes, deze visies bevestigen. De eerste keer dat ik echt gepakt werd door muziek, was toen ik als 6- of 7-jarige “Love Me Do” voor ’t eerst hoorde. Er was iets met die stemmen, wat me helemaal inpakte! Ik herinner me dat moment nog heel precies. Misschien heeft het mijn verdere leven wel om zeep geholpen, ho ho.

En het is waarschijnlijk niet erg hip om het toe te geven -Toch niet in bepaalde “hippe” kringen hier in de States!-, maar ik ben ook een echte Dylan-zot. Daarnaast kan ik ook heel passioneel worden over Merle Haggard en zijn muziek. Ik bracht zelfs ooit een cassette-album uit met de veelzeggende titel “Holding Merle Haggard”, een conceptalbum… Waarbij het concept erin bestond, dat ik een lief had en dat we allebei Haggard-freaks bleken te zijn. Haggard komt in onze stad optreden, wij gaan naar het concert en hij vraagt ons even backstage langs te komen. Mijn vriendin en Merle worden verliefd op elkaar en laten me alleen achter in de rondtollende wolken van de uitlaatgassen van zijn tourbus. Zo! Ook nog even zeggen, dat de Magnetic Fields mijn favoriete groep zijn, op de voet gevolgd door E.L.O. en Little Rock, Arkansas legendes Ho-Hum. Da’s waar ik woon trouwens, in Little Rock.”

Ctrl. Alt. Country: “Het nieuwe album dan. Vertel op…”

J.M.: “Wel, de songs zijn allemaal uitstekend! Ik zal er enkele uitvissen om daar dan wat dieper op in te gaan, o.k.? Ik houd eigenlijk het meest van al van “Inconsolable” en “The Living End”. Dat heeft dan vooral te maken met hoe ze in de studio tot stand kwamen. Wat “Inconsolable” betreft, dat was de enige song waarvan ik echt heel bewust gezegd heb, dat hij op het album moest, interessant gegeven eigenlijk… Ik schrijf zoveel songs –en ik vergeet er heel veel gewoon ook weer- dat ik meestal het advies opvolg van mensen waarvan ik de smaak vertrouw of de kleren leuk vind. Zij zeggen me, “Da’s het beste nummer, dat moet je beslist opnemen!” En ik antwoord dan: “O.K.!” Dan horen ze de resultaten en zeggen ze, “ Nooit gedacht dat je de zangers van de sitcom The Jeffersons zou vragen om op zo’n verstilde ballade te komen zingen!”

“High School Cliques” bevat een klein muzikaal eerbetoon aan een klassiek nummer uit mijn eigen high school dagen, maar niemand lijkt het te willen horen. En er komen een heleboel bruggen in de teksten voor, en die zitten dan “toevallig” ook telkens in de bridge van de songs. Dat heb ik de laatste jaren wel vaker gedaan, als een soort passief-aggressieve rebellie tegen het dogma van het professionele songschrijven dat songs een bridge dienen te hebben. Ik dacht, dat dit heel slim van me was, totdat ik een tijdje geleden een Lisa Marie Presley single hoorde, waarin hetzelfde gebeurde. Misschien heeft ze het wel van me afgekeken. Ja, dat zal het zijn…”

Ctrl. Alt. Country: “Wat verhoop je van de toekomst?”

J.M.: “De juiste vrouw te vinden en nog lang en gelukkig te leven. En doorgaan met deze muzikale nonsens natuurlijk, totdat ik erbij neerval.”

Ctrl. Alt. Country: “Weet je waar België en Nederland liggen?”

J.M.: “Nee, zeker! Ik heb die landen altijd al eens willen bezoeken! Ik eet frikandel zoveel ik maar kan. Goed, hè? Zorg maar voor wat optredens…”

Wij zochten en vonden Jason Morphew on line op:

www.jasonmorphew.com

Trigger Gospel – Anna Fermin praat

Anna Fermin is gezegend met een simpelweg goddelijke countrystem. Het hoeft dan ook in het geheel geen verbazing te wekken, dat men in het toonaangevende magazine No Depression regelmatig de loftrompet over haar afsteekt. Wij knikken al langer instemmend mee en vonden de tijd rijp om Anna eens te contacteren.

Ctrl. Alt. Country: “Je wordt meestal afgeschilderd als countryact, maar da’s eigenlijk niet helemaal juist, hè?”

A.F.: “Neen, dat klopt. Wij brengen eclectische rootsrock of –pop.”

Ctrl. Alt. Country: “Ik las ooit in een gesprek, dat je een kind van de 80’s bent…”

A.F.: “Klopt alweer! Ik groeide op in de 80’s. Ik kreeg dan ook een heleboel van die typische 80’s spullen met de paplepel binnen: Michael Jackson, Duran Duran, de David Bowie van de tachtiger jaren,… En, of je dat nu wil of niet, dat sluipt in je muzikale benadering binnen. Hoe dan ook, ik ben eigenlijk meer een fan van de Texaanse of traditionele country. Artiesten als Patsy Cline, Johnny Cash, Loretta Lynn, Butch Hancock, Jimmie Dale Gilmore en Joe Ely, om er maar enkele te noemen, zijn van onschatbare waarde voor me geweest! Net als tal van de actuelere insurgent country acts trouwens, als Uncle Tupelo, Freakwater, Steve Earle en de Jayhawks. En dan moet ik zeker ook nog even Nina Simone en Ray Charles vermelden, weer geheel anders, maar ook van hun muziek ben ik een enorme fan. Nu begrijp je wellicht, waarom mijn songs zo uiteenlopend van aard zijn…”

Ctrl. Alt. Country: “Dat wel, ja. Vertel misschien eens iets meer over je laatste album, Anna.”

A.F.: “Da’s een makkelijke! “Live Music Volume One” heette die plaat. Het is dan ook een live cd natuurlijk… Opgenomen tijdens een show in Chicago, in de Old Town School of Folk Music meer bepaald. Het album bevat een aantal tracks al bekend van onze eerste full cd “Things To Come” naast een stel covers.”

Ctrl. Alt. Country: “Kijk eens in je kristallen bol. Je toekomst, kan je daar al iets meer over vertellen?”

A.F.: “Ach niet zo veel eigenlijk. Ik hoop dat ik nog lang zal kunnen schrijven en optreden en dat de mensen zullen blijven luisteren. Als ik hier mijn boterham mee zou kunnen blijven verdienen, zou dat ideaal zijn natuurlijk.”

Ctrl. Alt. Country: “Vorig jaar trad je al op in Noorwegen. Nog plannen in die richting?”

A.F.: “We speelden inderdaad onze eerste Europese show op het Seljord Country Music Festival in Noorwegen. En er zijn plannen voor enkele festivals in Frankrijk en in Noorwegen in juli van dit jaar. In de toekomst mogen er dat best wat meer worden…”

Anna en haar band vind je op het www op:

www.triggergospel.com

Rondjes draaien met David Olney

Met David Olney gaat alles goed, dank u wel! De man blaakt van het zelfvertrouwen en barst van het werk naar aanleiding van zijn zopas verschenen elfde cd “The Wheel”. Hij heeft er net een aantal optredens in Canada op zitten.

Ctrl. Alt. Country: “Alles goed met je, David?”

D.O.: “Kan niet beter! Ik leid momenteel een goed en goed gevuld leven! “The Wheel” zal daar wel voor iets tussen zitten, zeker? Ik vind het zelf mijn beste werk sinds “Deeper Well”. Heel beknopt en to the point! Ik ben trots op zowel de songs, als de productie. Ik heb echt het gevoel, dat mijn samenwerking met Robb Earls altijd beter gaat verlopen. Inhoudelijk draaien de songs allemaal rond het idee van een cirkel. Als je aan het omwentelen gaat, dan is een cirkel daarbij wel het ideale uitgangspunt, nee? Er zijn de wielen, die rond zijn, en die je op de snelweg houden. Er is het draaien van de aarde rond de zon. De cirkelvormige bewegingen van de sterren aan de hemel ook. Shakespeares Lear ijlt dat hij aan een vurig wiel vastgebonden zit. Er is de cyclus van leven en dood waarvan we in de natuur getuige kunnen zijn. Het klinkt misschien allemaal wat zwaarwichtig als ik er over praat, maar ik hoop dat de cd daar niet onder te lijden heeft. Zelf vind ik alvast van niet. “

Ctrl. Alt. Country: “Wat ga je nu doen?”

D.O.: “Eerst en vooral “The Wheel” aan het rollen krijgen en zien hoe ver de plaat ons dragen zal. Ik zal in elk geval in Europa te zien zijn in september en oktober. Met zekerheid in Nederland en hopelijk ook in België.”

Ctrl. Alt. Country: “Vertel eens iets over RD Roth!”

D.O.: “Wat wil je weten? RD is een vriend van me uit Chicago. We raakten bevriend met elkaar via Paul K van The Weathermen. Hij vroeg me om op zijn cd mee te doen. Ik was vereerd en heb toegezegd. En het resultaat is geweldig!”

Je kan David Olney on line vinden op het volgende adres:

www.davidolney.com

RD Roth, da’s ook toevallig…

Maar dan niet echt natuurlijk! We keken met RD Roth vooruit naar zijn binnenkort te verschijnen nieuwe cd, de opvolger van het fantastische “From The Ears Down”.

Ctrl. Alt. Country: “Je werkt momenteel aan je nieuwe plaat…?”

R.D.R.: “Dat klopt! We gaan er van uit, dat ze “Blue Is Just A Word” zal gaan heten en we hopen, dat ze nog in de lente in de winkels zal liggen.”

Ctrl. Alt. Country: “Vergelijk ze eens met haar voorganger.”

R.D.R.: “Ze klinkt als geheel meer direct, meer live. En zelf speel ik heel wat meer elektrische gitaar op deze plaat. De songkeuze is tegelijkertijd ouder en nieuwer. En ik denk ook niet, dat er uiteindelijk covers op deze plaat zullen belanden. We hebben het geheel totaal anders opgevat, gewoon al omdat ik nu ook een band heb. En ook de arrangementen zijn grotendeels al geschreven. Daardoor gaat alles natuurlijk een stuk vlotter vooruit. We kunnen de songs nu live opnemen, maar dat vergt natuurlijk heel wat energie van je!”

Ctrl. Alt. Country: “Mogen we al eens in het gastenboek gluren?”

R.D.R.: “Waarom wel niet? Nicky English is van de partij, evenals Deanna Varagona en Ellis Clark.”

Ctrl. Alt. Country: “Wat verwacht je er eigenlijk zelf van?”

R.D.R.: “Ik denk, dat de nieuwe plaat een stuk vloeiender in elkaar zit, dat er meer continuïteit is wat de stijl betreft dan bij de voorganger. Ik verwacht dan ook, dat ze het een stuk beter gaat doen dan mijn eersteling. Ik hoop dat er een goede indie platenmaatschappij op afkomt – maar ook als dat niet gebeurt breng ik ze hoe dan ook zelf uit! Het grote verschil met mijn vorige zit hem in het feit, dat ik ditmaal naar het geluid toe wél heel goed weet wat ik wil. Bij “From The Ears Down” was dat wel even anders! Toen ben ik echt 18 maanden lang aan het ontdekken geweest. Dit is dan ook een veel leukere plaat om te maken. En ik hoop dat je er dat uiteindelijk ook aan zal kunnen horen! De onderwerpen zijn misschien nog wat donker, maar daar zullen we niets meer kunnen aan veranderen, vrees ik.”

RD Roth on line – wie tekent deze man voor Europa, wie boekt hem?

www.rdroth.com

Tone Chaperones, hoeders van traditionele country!

The Tone Chaperones zijn een uitermate sympathiek groepje, dat de meer traditionele kant van het countrygebeuren wat leven probeert in te blazen. Hun eigen songs zijn te situeren in de honky tonk, rockabilly of swing richting. Dat is nu eenmaal de muziek waarmee de (niet zo jong meer zijnde) bandleden opgroeiden. Wij gingen bij Buggs op de koffie en informeerden even naar de nieuwe cd van de heren.

Ctrl. Alt. Country: “Wat mogen we ditmaal verwachten van The Tone Chaperones?”

T.C.: “Onze nieuwe cd, Thank You Harlan Howard”, is een tribute aan het adres van één van de succesvolste countrysongwriters ooit. Zelf nam Howard eigenlijk niet zo heel erg veel op, maar hij schreef meer hits bij elkaar dan wie ook in de hele countrygeschiedenis. Zijn dood was dan ook een groot verlies voor heel wat artiesten!”

Ctrl. Alt. Country: “Val je zelf eerder voor de bekendere, dan wel voor de onbekendere dingen op de plaat?”

T.C.: “Ik zou zeggen een onbekender nummer als “Just The Way I Walk”, da’s niet zo’n grote hit geweest en het werd ook nog niet zo heel vaak opgenomen. Ik vind zelf, dat we het er heel goed van af brengen aan de country blues kant der dingen. Harlan heeft echter zoveel fantastische songs geschreven, dat het echt allemaal favorietjes van me zouden kunnen zijn. Wij hebben voor de plaat gewoon gezocht naar een evenwicht tussen zijn bekender en wat onbekender materiaal.”

Ctrl. Alt. Country: “Er is ook nieuws wat betreft jullie line-up, he?”

T.C.: “Dat klopt! We zijn momenteel onze nieuwe drummer, Buck Blue, aan het inwerken. Hij zal ons moeten helpen om binnenkort zoveel mogelijk te gaan optreden. Wist je trouwens, dat er een goede kans bestaat, dat we binnenkort rootsgitaarwilde Evan Johns mogen vergezellen op zijn lentetournee?”

Ctrl. Alt. Country: “Staan er nog andere projecten op stapel?”

T.C.: “Wel, ik schrijf momenteel al volop songs voor ons volgende album, dat weer grotendeels originals zal bevatten. Al is er niets dat dringt, want zowel ons Harlan Howard tribute album, als voorganger “Drinkin’, Lyin’, Cheatin’, Cryin’, And Sometimes ….. Dyin’”” blijven behoorlijk verkopen, al zijn ze dan ook enkel via onze website en op optredens verkrijgbaar! En dan is er ook nog het solo project waar onze steelgitarist Larry T. Bell momenteel aan werkt. Dat zou eveneens in de loop van het jaar moeten verschijnen.”

Ctrl. Alt. Country: “Jullie waren als eens eerder in Nederland. Zin om nog eens af te komen?”

T.C.: “Graag! We deden ooit al eens een tournee met de eerder al vernoemde Evan Johns, die ons onder andere naar Nederland en een aantal Scandinavische landen bracht. Het zal alleen weer een kwestie worden van de juiste mensen te vinden om ons te boeken en alles te regelen, vrees ik. Het zou wel leuk zijn om nog eens af te kunnen zakken naar de Lage Landen, want hier moeten ze tegenwoordig alleen nog countrypop…”

Contacteer de Tone Chaperones via:

http://www.dcupp-records.com/

The Jackson Taylor Band: in a Lone Star State of mind…

De bezetting van The Jackson Taylor Band is in de loop der jaren aardig vaak gewijzigd. Eén constante echter: singer-songwriter Jackson Lee Taylor zelf. De man groeide op in Moody, een klein stadje net ten noorden van Austin. Van kindsbeen af werd hij er door zijn vader ondergedompeld in country: Waylon, Willy, Billy Joe, noem maar op. Hij zag ze als kleine jongen ook allemaal live aan het werk. En dat heeft zo zijn gevolgen gehad.

Jackson heeft ondertussen zelf drie cd’s op zijn actief staan: “Humboldt Country”, “Gypsies & Drifters” en binnenkort ook “Hollow Eyed & Wasted”. Hij toog ooit naar Nashville, maar kon er niet aarden, hij vond er niet wat hij wou. Via een tussenstop in New York belandde hij uiteindelijk terug in Austin. Daar hoort hij thuis vindt hij zelf en van daaruit moet het nu maar eens gaan gebeuren. Ctrl. Alt. Country draagt alvast zijn steentje daartoe bij.

Ctrl. Alt. Country: “Beschrijf je muziek zelf eens even, Jackson.”

J.T.: “Mijn muziek is pure honky tonk, het soort muziek, waarmee ik opgroeide. Outlaw muziek, zeg maar, van het type dat Texas in de jaren zeventig berucht maakte! Men heeft mij eigenlijk al heel wat genres toegedicht van psychobilly over americana tot neo outlaw. Het maakt ook allemaal niet zo heel veel uit. Ik heb me nooit veel van vakjes aangetrokken. Ik geloof, dat we zoveel diversiteit aan de dag leggen, dat één label nooit compleet kan volstaan om te omschrijven wat we doen!”

Ctrl. Alt. Country: “Invloeden genoeg, zo blijkt uit je bio…”

J.T.: “Alles en iedereen van Elvis en Buddy tot Waylon, Willie en Steve Earle. De grote drie zijn en blijven echter Waylon Jennings, Billy Joe Shaver (die zelf net een prima nieuwe plaat heeft afgeleverd) en Kris Kristofferson. En Elvis is de King natuurlijk…”

Ctrl. Alt. Country: “ Hoe zit het met je toekomstverwachtingen?”

J.T.: “Mijn verwachtingen voor “Gypsies & Drifters” werden al ruimschoots ingelost, in zoverre dat ik al een nieuwe cd heb kunnen opnemen. “Hollow Eyed & Wasted” verschijnt in april. Meer mag je eigenlijk niet verwachten… Wat ik verder van mijn muziek verwacht? Dat mensen er stevig door op los gaan feesten en zich goed voelen bij het beluisteren ervan. O ja, en dat de verkoop van Jim Beam er met 92,93% door toeneemt!”

Ctrl. Alt. Country: “Welk verhaal vertellen je songs ons?”

J.T.: “Het merendeel ervan is behoorlijk autobiografisch van aard. Zelfs de twee covers op de plaat zijn me echt op het lijf geschreven. Maar als het over songs gaat, kan je mensen eigenlijk niet veel meer vertellen dan waar je was en wat je dacht op het moment dat je ze schreef. Het is aan anderen om er voor zichzelf uit te halen, wat er voor hen in zit.”

Ctrl. Alt. Country: “Bij welke songs moet iemand beginnen, die je leren kennen wil?”

J.T.: “Ik zou zeggen bij “Guitars, Jim Beam & Waylon” of bij “Gypsies & Drifters”, dat zijn mijn eigen lievelingsnummers op de plaat. Ze vertegenwoordigen perfect de muziek waarvan ik zelf het meest houdt. Muzikaal gezien is het allemaal héél erg simpel. Met heel open arrangementen en zo. Inhoudelijk daarentegen, wordt het allemaal erg persoonlijk – het zijn volledige, uit mijn leven gegrepen verhalen.”

Ctrl. Alt. Country: “Wanneer zak je eens af naar België of naar Nederland?”

J.T.: “Ik sta al te springen om te kunnen vertrekken. Ik heb vanuit Europa enorm veel respons gekregen op mijn platen. Ook vanuit België. Zodra er voldoende interesse is om een tournee op te zetten ben ik onderweg!”

Organisatoren van country-evenementen weten meteen genoeg! Bezoek de The Jackson Taylor Band on line en doe wat jullie moeten doen!

http://www.jacksontaylorband.com/

Dan Israel & The Cultivators, Dan wie…?

Dan who? Dan Israel! Zo werd hij in de States gepromoot. En dat subtiel geplaatste uitroepteken staat daar wat ons betreft niet zomaar. Israel en zijn band The Cultivators maken het soort muziek waar je als liefhebber van rootsrock een warm gevoel van binnen van krijgt. Vergelijkingen met de vroege Elvis Costello, met Tom Petty of Joe Henry zijn dan ook niet helemaal uit de lucht gegrepen. Ctrl. Alt. Country had een exclusief gesprek met de man!

Ctrl. Alt. Country: “Je hebt een wel zeer speciale benadering van muziek, hé?”

D.I.: “Ja, ik vind labels als alt. country, rootsrock of americana dan ook niet noodzakelijk toereikend om te vatten wat we doen! Denk eerder aan rootspop of folkrock, in de richting van wat groepen als de Byrds deden – ze namen songs die geschreven waren voor een akoestische gitaar en die dus zonder een band konden gespeeld worden (zoals Dylan songs) en ze voorzagen die dan van een “Beatle beat” en maakten er zo rocksongs van. De meeste nummers die ik schrijf vallen in dezelfde categorie: songs die je met enkel een akoestische gitaar kan brengen zonder een band achter je, maar die tegelijk ook heel uitgesproken “hooks” hebben en een zeker popelement bevatten dat goed tot uiting komt als ze met een band worden gespeeld. Heel wat van mijn invloeden (bovenop de Byrds, de Beatles en Dylan, die ik al vermeldde) vallen trouwens ook onder diezelfde noemer – Jayhawks, Paul Westerberg, Freedy Johnston, Wilco, Elvis Costello, enz. Ik houd überhaupt wel van singer-songwriters die een potje weten te rocken en van bands die weten hoe ze een goede song moeten schrijven. Michael Penn, Tom Petty, Lucinda Williams, Big Star, de Stones, Steve Forbert, de Who, Paul Simon,… noem maar op.”

Ctrl.Alt.Country: “Met een plaat als “Love Ain’t A cliche” lijkt de toekomst wel erg rooskleurig voor je…”

D.I.: “Dat valt nog af te wachten. Ik hoop, dat ik met deze nieuwe plaat alvast weer wat meer mensen over de gehele wereld kan vertrouwd maken met mijn muziek. De radio release in de States hebben we net achter de rug en we hopen de Americana charts te halen met de plaat. We hebben ook juist een contract afgesloten, waardoor de plaat nu ook in Europa kan worden geperst en verdeeld. We zouden binenkort dan ook heel erg graag een Europese tournee komen doen. Het zou geweldig zijn als we een betere manier hadden om onze muziek naar buiten te krijgen, maar we zitten nu eenmaal niet bij een major label en zullen dus voorlopig nog wat creativiteit aan de dag moeten leggen en het op de ouderwetse manier moeten doen, mondjesmaat fans bij winnen dus. Dat is een proces dat veel tijd vergt, maar het lijkt erop dat we stilletjes aan vooruitgang aan het boeken zijn. Ik hoop dan ook ooit te zullen kunnen leven van mijn muziek. Want zoals het er momenteel aan toe gaat, met een baantje overdag en zo, is het soms een erg hard bestaan. Maar ik klaag niet. Ik ben blij, dat ik in de gelegenheid ben om platen te maken en om ze ook naar buiten te brengen. En dat ik ondertussen toch al een kleine, maar bijzonder toegewijde fanbase heb, hier in de States, maar ook in Europa, Japan en elders.”

Ctrl.Alt.Country: “Is je nieuwe plaat opgebouwd rond één centraal thema?”

D.I.: “Neen, dat is niet het geval. Niet één specifiek thema. Er is eerder sprake van een paar thematische strengen doorheen het hele album. De eerste track bijvoorbeeld, is geschreven vanuit het standpunt van een naaste kennis van me die erg ziek was op het ogenblijk dat ik het nummer schreef. Gelukkig is hij ondertussen helemaal hersteld, maar toen zag het er even naar uit dat hij het niet zou gaan overleven. Een aantal van de songs zijn dan weer persoonlijker, autobiografischer. Ze vertellen het verhaal van mijn persoonlijke strijd in relaties, met de muziekwereld, in mijn arbeidsleven, met de wereld over het algemeen. Soms schrijf ik liedjes over mezelf, op andere momenten dan weer over familieleden, vrienden of gewoon iemand waarover ik iets las in de krant of zo. “Friends in this Town” gaat over de hele muziekbusiness, in het bijzonder daarover dat het erg moeilijk is om wat loyaliteit te vinden binnen een lokale muziekscene. Je weet soms niet meer wie je vrienden zijn en dat kan zowel aanleiding zijn tot eenzaamheid, als tot woede. “Killing Time” gaat over het werk dat ik overdag doe. Over hoe ik soms het gevoel heb mijn leven te vergooien aan een dead-end job in plaats van te doen waarvoor ik denk op aarde rond te lopen, en da’s natuurlijk muziek maken. “”Sandbags” gaat dan weer over mijn eigen gevecht tegen depressies en angsten.”

Ctrl. Alt. Country: “Met zulke persoonlijke thema’s als uitgangspunt is het vast moeilijk om zelf een favoriet aan te wijzen op je plaat?”

D.I.: “Dat gaat wel. Ik geloof dat ik “Jump Through the Rings” mag zeggen. Het was een hele opgave om de lyrics ervoor op papier te krijgen. Ik trachtte een zo realistisch mogelijk liefdesliedje te schrijven. Eentje dat mijn diepste gevoelens voor de persoon waarvan ik het meest houd in deze wereld (mijn vrouw uiteraard) uitdrukte, maar dat tegelijk ook erkende hoe moeilijk het is om een sterke relatie te onderhouden in een wereld die het vaak tot een hele opgave maakt om zulke blijvende relaties in stand te houden. Wat de lyrics betreft, denk ik dat het nummer geslaagd is, al ben ik er niet helemaal zeker van. Oordeel zelf maar! Ik hiield er ook heel erg van hoe dat nummer productiegewijs uitpakte. Onze drummer en tegelijk ook producer Dave Russ heeft fantastisch werk geleverd op de hele plaat, maar in het bijzonder toch in dit nummer. De wervelende gitaren aan het einde ervan maken het tot “a thing of beauty”.”

CtrL.Alt.Country: “Waar en wanneer kunnen we je eens komen bekijken?”

D.I.: “Er wordt momenteel werk gemaakt van een tournee doorheen Italië voor oktober of november van dit jaar. Als het even kan zullen we dan zeker ook België en Nederland proberen aan te doen. Als je geïnteresseerde promotoren kent, je weet me wel te bereiken, ja…?”

Bezoek Dan Israel en The Cultivators on line:

www.thecultivators.com

Rebecca Hall still sings…

Velen deden het haar voor. Minstens even zo velen gingen gewoon op hun bek! Het verzoenen van de Amerikaanse en de Engelse folktradities is geen voor de hand liggend gegeven, zo bleek…

Behalve… als je Rebecca Hall heet! Hall geniet ondertussen het respect van zowel collega’s muzikanten, als van de verzamelde critici. Mensen als Byrds’ kopstuk Roger McGuinn, Laura Cantrell of BBC 2 dj Bob Harris staken hun bewondering met betrekking tot Halls eersteling “Rebecca Hall Sings!” niet onder stoelen of banken. En dan te bedenken dat het hier eigenlijk alleen maar een thuis op een 4 track recorder gemaakte demo betrof, die dankzij de verkoop ervan tijdens optredens een eigen leven was gaan leiden! Ondertussen is er de vaak moeilijke tweede, “Sunday Afternoon”, en naar aanleiding van dat album confronteerden wij Rebecca Hall met een aantal vragen.

Ctrl. Alt. Country: “Je lijkt echt wel iets met traditionele ballads te hebben, hé?”

R.H.: “Ja, heel zeker! Als mensen me komen vertellen, dat mijn muziek hen doet denken aan traditionele ballads, dan ervaar ik dat telkens weer als een compliment, of het nu zo bedoeld is of niet! Mijn man, Ken Anderson, produceerde “Sunday Afternoon” en hij heeft ook voor de werkelijk fabelachtige strijkersarrangementen gezorgd in een aantal van de nummers. Daardoor neigt het geheel een beetje naar platen zoals Joe Boyd die in de late jaren zestig pleegde te produceren. Ik houd wel van die speciale mood die mijn plaat dankzij Kens werk uitademt!”

Ctrl. Alt. Country: “Als je ’t ons vraagt, heb je de lat met deze plaat voor jezelf erg hoog gelegd!”

R.H.: “Misschien wel, ja, maar ik tracht realistisch te blijven, hoor! Ik probeer er vooralsnog niet teveel van te verwachten. Da’s altijd een gevaarlijke bezigheid! Laat ons zeggen, dat we met de grootste zorg aan dit album gewerkt hebben, en dat we hopen dat het ook een beetje zal aanslaan.”

Ctrl. Alt. Country: “In zowat elke recensie valt de naam Nick Drake. Stoort je dat niet?”

R.H.: “ Waarom wel? Nick Drake is één van mijn grote inspiratiebronnen, uiteraard… Maar dat kan je met even veel recht zeggen van Jackson C. Frank, Anne Briggs, Simon & Garfunkel, Leonard Cohen, Sandy Denny, Townes Van Zandt en de Anthology of American Folk Music van Harry Smith.”

Ctrl. Alt. Country: “Vertel eens iets over de songs. Hoe kijk je er zelf tegen aan?”

R.H.: “Tijdens de opnames viel ik telkens weer voor andere songs. Ik houd erg veel van nummers als “Lessons”, “Rosemary Lane”, “Going North” en “Thanks Just The Same”. Op dit ogenblik althans, want dat wil nog al eens veranderen… “O Lord” en “Come Around” klinken eigenlijk ook heel goed… Ach, schrijf maar op, dat ik eigenlijk van alle songs houdt! Maar ik ben natuurlijk vooringenomen!”

Ctrl. Alt. Country: “België en Nederland zien jou wel zitten! Is dat een wederzijds gevoel?”

R.H.: “Het is echt wel opvallend, ja! Vooral vanuit Nederland krijg ik geregeld post. Er lijkt ginder echt wel flink wat interesse te bestaan voor roots-georiënteerde muziek. En dan denk ik uiteraard aan een goede plaats voor een tournee!”

Bezoek Rebecca Hall on line:

www.rebeccahall.com

(Zouden vooral liefhebbers van Nick Drake, Gillian Welch, Cowboy Junkies of Sandy Denny echt wel eens moeten doen!)

Martin Devaney – Portrait of an artist by the artist

Genre: rock & roll (al is het dan ook vaak vrij rustige)

Actuele cd: mijn derde, “September”, een al bij al vrij kalme plaat met veelal love songs (dat waren nu eenmaal mijn beste nummers)

Memorabele songs: “Paint the Town Blue” en “The Secret”

Invloeden: Bruce Springsteen, Paul Westerberg, Steve Earle, Bob Dylan, Lucinda Williams, Wilco, enz.

Ambities, verwachtingen: een wat ruimer publiek aanspreken dan met mijn vorige plaat – ik hoop dat de mensen hier lang zullen naar blijven luisteren

Optreden in Europa: je weet maar nooit – misschien lukt het me volgend jaar wel, we zie wel…

Bezoek Martin Devaney on line:

http://www.martindevaney.com/

(Neem de tijd om er “Paint the Town Blue” te beluisteren of te downloaden. Je zal het je niet beklagen… - prima singer-songwriter materiaal!)

Richting Blue Highways met Rod Picott

Rod Picott was met “Tiger Tom Dixon’s Blues” verantwoordelijk voor één van de beste singer-songwriterplaten van de voorbije jaren. Terloops hielp hij z’n maatje Slaid Cleaves mee aan een doorbraak met “Broke Down”. En nu is er de opvolger van zijn eigen zo bejubelde debuut, “Stray Dogs”. Binnenkort op Blue Highways in Vredenburg, nu alvast in Ctrl. Alt. Country!

We vroegen Rod hoe hij zelf tegen zijn nieuwe plaat aankijkt. Zijn debuut evenaren zou immers geen sinecure zijn.

Rod Picott: “Het zijn eigenlijk twee totaal verschillende platen! Voor “Tiger Tom Dixon’s Blues” had ik één welbepaalde mood voor ogen en daar werd de plaat aan opgehangen. We hebben er destijds heel erg aan gewerkt om de songs tenminste de indruk mee te geven, dat ze allemaal vanuit een gelijkaardige plaats kwamen. Wat “Stray Dogs” betreft heb ik mezelf vooral niet willen herhalen! Ik wou een wat ruimer gezichtsveld en dat kon door zowel heel erg zachte, als heel erg rockende songs op het album te zetten. Een ruimer palet, zo zou je ’t kunnen noemen! Zelf vind ik “Stray Dogs” muzikaal dan ook een stuk sterker.”

Uiteraard informeerden we ook even naar de songs op het nieuwe album.

Rod Picott: “Wel, ik ben eigenlijk met 15 songs de studio ingetrokken, waarvan er een aantal nog niet echt afgewerkt waren. “Baby Blue” b.v. was er daar één van. David Henry, die mijn plaat geproduceerd heeft, was direct weg van het akkoordgebruik en van de manier waarop de melodie een eigen weg leek te zoeken. ’t Is echt iets helemaal anders geworden dan wat ik voor ogen had… David is me blijven pushen om de song af te werken en daar ben ik hem nu eigenlijk best wel dankbaar om, want het is zo’n beetje het ankerpunt van de eerste cd-helft geworden. “Find Your Way Home” is dan weer een heel ander verhaal. We hadden dat nummer eigenlijk al vrij vroeg tijdens het opnameproces afgeschreven. Maar eigenaardig genoeg bleef ik er steeds weer naar teruggrijpen. Het was gewoon zo’n onderwerp waar ik even moest op ingaan! Niet dat het om zo’n enorm statement gaat, hoor… maar ik hield wel van de gedachte aan wat medelijden op de plaat. O, en dan is er natuurlijk ook nog “Circus Girl”! Zo’n song, waar ik al enkele jaren aan liep te sleutelen. Maar écht goed aanvoelen deed het allemaal nooit tot vlak voor de uiteindelijke opname. Toen paste alles plots wel.”

Door welke songs Rod zelf het meest gecharmeerd wordt, wilden we weten…

Rod Picott: “Achteraf gezien ben ik eigenlijk heel erg blij met “Circus Girl”. Als je zo lang aan een nummer gewerkt hebt, dan is het toch wel een hele opluchting om vast te stellen, dat je uiteindelijk de juiste balans tussen lyric en melodie hebt weten te vinden. Daarnaast ben ik ook erg in mijn nopjes met “Workshirts and Turpentine”. Da’s een erg persoonlijk nummer, maar we hebben het zo open gehouden, dat iedereen er zich nog kan in inleven.”

Of de man misschien speciale plannen of verwachtingen heeft voor de nabije toekomst?

Rod Picott: “Bah, plannen doe ik als een bezetene, maar ik heb geleerd om te proberen nooit teveel te verwachten! Gewoon zoveel mogelijk optreden en zoveel mogelijk mensen laten kennismaken met het nieuwe album, dan ben ik al heel tevreden.”

In april staat hij in Vredenburg op het Blue Highways-festival. Hoe kijkt hij daar tegen aan? Hij zal er immers in uitstekend gezelschap verkeren!

Rod Picott: “Ik had al veel over het festival gehoord van Slaid (Cleaves) en Mary (Gauthier). Allemaal positieve geluiden. Ik vind het dan ook een hele eer, dat ik ervoor werd uitgenodigd. Ik kijk er heel erg naar uit, ja.”

Tenslotte wilden we weten of er nog andere optredens in de Lage Landen voorzien zijn.

Rod Picott: “Ja. In de week ervoor treed ik nog op 4 andere locaties op. Ik zal je even de datums en de plaatsen ervan opgeven. Op 19 april open ik in de Melkweg in Amsterdam voor Planet Rockers. Op 20 april zit ik nog steeds in Amsterdam in de Tichel (Tickets verkrijgbaar via De Plaatboef, 020-4228777.). Op 21 april doe ik het Concert In The Woods, Hollandsche Rading (Tickets verkrijgbaar op het nummer 0348-451919.). Op 24 april zit ik in de Q-Bus te Leiden. En op 26 april vindt zoals je weet Blue Highways plaats in Vredenburg.

Bezoek Rod Picott on line: http://www.rodpicott.com/

Eleni Mandell goes country

Eleni Mandell verrast vriend en vijand dezer dagen met een dot van een nieuwe plaat, “Country For True Lovers”. Weg van de rootsrock van haar eerdere albums is dit gewoon pure onversneden country.

Daar moest ze toch wel zo haar redenen voor hebben… Ctrl. Alt. Country trok op onderzoek uit. Wij overvielen Eleni een beetje met onze vraag naar het waarom achter haar muzikale koerswijziging. Wat hoopt ze ermee te bereiken?

Eleni Mandell: “Eigenlijk vind ik het zelf niet zo’n hele grote verandering, hoor. Ook op mijn vorige platen trof je al regelmatig een pedal steel aan. En walsjes, en dat zijn strict genomen countrydeuntjes, dus… Maar het is wel een feit, ja, dat ik heel erg van country hou. Ik liep dan ook al een paar jaar rond met het idee om een countryplaat te maken. Wist je trouwens, dat ik “Don’t Touch Me” van Hank Cochran al zo’n goeie twee jaar breng tijdens mijn optredens? Enfin, ik hoop dat de mensen van de plaat zullen genieten en misschien hier of daar een danspasje erop wagen. Da’s altijd leuk om te zien…”

Louter uit nieuwsgierigheid polsten we ook even naar haar grote voorbeelden. Country-iconen?

Eleni Mandell: “Nee. X moet ik zeker noemen (L.A. punkers - late jaren 70, begin jaren 80) en Tom Waits ook. Dat zijn altijd mijn voornaamste inspiratiebronnen geweest. Maar er is natuurlijk ook de muziek waarmee ik ben opgegroeid: Dylan, de Beatles en de Stones, de Beach Boys, Elvis, showdeuntjes, jazz, … Die invloeden kan je natuurlijk ook nooit helemaal wegcijferen.”

Over de plaat dan. De songs hangen ook thematisch samen, stelden we vast.

Eleni Mandell: “Dat is inderdaad zo. De meeste nummers hebben betrekking op een zomerliefde. Samen naar een rodeo in North Carolina. Een date op een gigantisch kerkhof in Los Angeles. Allemaal héél romantisch, maar… ook één grote leugen! In North Carolina werd ik gebeten door een kanjer van een mosquito, waardoor mijn hele arm opzwol. Dat voorval vat eigenlijk de hele relatie een beetje samen, hard inderdaad… Maar je kan het ook positief bekijken! Ik heb er een heleboel liedjes aan overgehouden en dat maakt toch wel het een en ander goed!”

Met zo’n uitgangspunt vonden wij het vreemd, dat ze zich überhaupt tot de songs aangetrokken voelt.

Eleni Mandell: “Och, je houdt van die dingen om heel uiteenlopende redenen. “It’s Raining” bijvoorbeeld heb ik altijd al een geweldig nummer gevonden in de uitvoering van Irma Thomas. En ik vind trouwens, dat onze versie ook verre van kwaad is! ’t Is toch altijd een beetje een tricky bedoening zo’n cover van een classic… Bij “Refrain” denk ik terug aan een vuurwerk in Echo Park. Ik schreef het nummer terwijl ik toekeek. Speciaal toch wel. En “Home” krijgt ook nog een speciale vermelding. Da’s namelijk één van de allereerste nummers die ik ooit schreef en het gaat bovendien over een hele goeie vriend van me, Chuck E. Weiss. Dat schept een band, he.”

Ook aan Eleni vroegen we of ze Europa aandoet dit jaar.

Eleni Mandell: “Ja. Meer bepaald vanaf eind april en dan gedurende de hele maand mei. Voor precieze concertgegevens moet ik jullie wel naar mijn website verwijzen…” (www.elenimandell.com)

Onbekend en dus onbemind, voorlopig toch nog… Jennifer Brantley

Jennifer Brantley is één van de vele fenomenale talenten die je via het internet (mp3.com) kan leren kennen. Ze heeft een stem als een engel en schrijft haar eigen songs, het vereiste materiaal is dus duidelijk voorhanden!

Voor de hand liggende vraag: wie is in hemelsnaam Jennifer Brantley? Beschrijf jezelf eens even!

Jennifer Brantley: “Mijn naam ken je ondertussen wel, he? Dan moet je weten, dat ik zowat overal in de States gewoond heb, maar dat ik momenteel vanuit Nashville een carrière najaag. Ik ben een singer-songwriter. Ik probeer zoveel mogelijk invloeden te absorberen, wat ik voel, wat ik zie, wat ik hoor… en ik probeer daar dan later uiting aan te geven via mijn songs. En al zeg ik het zelf, dat gaat me vrij goed af, want ik leef echt voor wat ik doe! Een gitaar of een piano in de buurt hebben is voldoende om de songs er zo laten uit te rollen. En ik hoop, dat er vroeg of laat een paar zullen bij zijn die voor mensen ook echt iets kunnen gaan betekenen, waar ze echt iets aan hebben…”

En de cd behoeft natuurlijk ook enige voorstelling…

Jennifer Brantley: “Het merendeel van de nummers heb ik opgenomen met Tommy Spurlock als producer. Misschien ken je ‘m wel, want hij maakt momenteel samen met o.a. Sneaky Pete Kleinow (van de originele Flying Burrito Brothers) deel uit van Burrito Deluxe. (En die hebben net een nieuwe cd uit, “Georgia Peach”!) Hij voelde zeer goed aan, welke richting ik muzikaal uit wou. Dat heeft de songs echt goed gedaan! Dat én het lekkere gitaarspel van Pete en mijn man David Hand. Sommige van de songs gaan al een tijdje mee, maar dan heb je ’t over een minderheid in vergelijking met de nummers die ik sinds onze verhuis naar Nashville schreef. “You Left Me Crying” gaat wél terug in de tijd. Het nummer behandelt een minder fraaie relatie die ik ooit had. Maar je moet vooral eens goed luisteren naar “She’s Just Fine In Her Mind”. Daarin vertel ik het verhaal van een goede kennis die zenuwziek is, maar pertinent weigert daar iets aan te doen, om voor de hand liggende redenen… Ik denk, dat het een onderwerp is, waarin heel wat mensen iets zullen herkennen, al wordt er dan ook niet zo vaak over geschreven.”

Rekent ze op een snelle doorbraak?

Jennifer Brantley: “Wat komen moet, dat komt! Ik hoop in eerste instantie nog wat songs uit mijn pen te kunnen schudden en op te nemen, waarop dan hopelijk een tournee mag volgen, en dan zien we wel weer! Al zou een goed platencontract ook wel meegenomen zijn…”

En dan snel ook eens afzakken naar de Lage Landen…

Jennifer Brantley: “Als het even kon, zou ik morgen al vertrekken… Ik werk eraan hoor, maar de oversteek naar Europa vraagt nu eenmaal een serieuze financiële inspanning van een artiest! Maar hij komt er wel!”

Bezoek haar mp3.com website voor een kennismaking of voor de aanschaf van één van haar cd’s:

http://artists.mp3s.com/artists/429/jennifer_brantley.html